Eg har fått meg skriver. Det er vel og bra, praktisk å kunne skrive ut dommar og andre ting eg treng til skulearbeid utan å måtte krangle med skrivarane på skulen. Dei er nemleg ofte lite samarbeidsvillige. Det som er litt kjedelig er at min nye, fine skrivar og er lite samarbeidsvillig. I alle fall vil han ikkje samarbeide med meg. Eller kanskje det er dataen min han ikkje liker, uansett, han nektar å skrive ut noko som helst. Eg har krangla litt med skrivaren i dag. Me er for å seie det mildt ikkje akkurat gode vener nett no.
Kanskje burde eg heller retta sinnet mot dataen eller meg sjølv, eg trur nemleg det er hos ein av oss feilen eigentleg ligg. Men ettersom skrivaren er den yngste her i huset, og eg dessutan ikkje har fått eit like kjært forhold til den som eg har til dataen enda, er det nok den som må ta støyten for no. Kanskje er det derfor han nektar å samarbeide? Eg og blir lite samarbeidsvillig når eg føler meg urettferdig behandla... hmm..
Sit du no og tenker "hjelpes, kor lite teknisk går det an å være, klarer ho ikkje ein gang installere ein skrivar?" er du hjartleg velkommen til å ta ein tur og vise at du er meir teknisk enn meg. Kom gjerne så fort som mulig...
12.2.09
10.2.09
gullkorn fra juristmunn
Dei fleste er av den oppfatning at juridisk litteratur er tørt og kjedelig. Mykje av litteraturen er nok det og, men langt i frå all. I går holdt både eg og Ane på å få fullstendig latterkrampe på lesesalen då vi leste ein tekst i kompendiumet i juridisk metode. Kan hende er det berre vi som har fått sær humor av eit halvår med juss, kan hende er det faktisk morsomt. Døm sjølv, her er nokre utdrag som i alle fall fekk oss til å trekke på smilebåndet;-)
Om andre juristers påstand at det er en "smakssak" om man ser tillatelsene til oljeutvinning som forvaltningsrettslig vedtak eller avtale:
"Man kan ikke gå rundt og påstå at det er en "smakssak" om en person (og fortrinnsvis da en kvinne) er gravid eller ikke. Her gjelder et enten-eller."
Detaljer er viktig å få med(ekstraordinært statsråd, kongen er ute av landet):
"Her var visstnok Statsministerens kontor ikke blitt underrettet om at Kronprinsen befant seg i riket. Derfor hadde man benyttet den utvei nr 3 som Grl § 41 tillater når begge hovedpersonene er forhindret: at statsråd holdes under ledelse av statsministeren (eller som i dette tilfellet, en stedfortreder for ham igjen; idet statsministeren visstnok var på vei med fly til fotball-VM i Frankrike)."
Om forholdet til andre jurister og deres meninger:
"Her kan det forøvrig noteres med en viss interesse at man befinner seg på et felt der Johs. Andenæs og jeg i alle fall i hovedsaken er enige."
Om andre juristers påstand at det er en "smakssak" om man ser tillatelsene til oljeutvinning som forvaltningsrettslig vedtak eller avtale:
"Man kan ikke gå rundt og påstå at det er en "smakssak" om en person (og fortrinnsvis da en kvinne) er gravid eller ikke. Her gjelder et enten-eller."
Detaljer er viktig å få med(ekstraordinært statsråd, kongen er ute av landet):
"Her var visstnok Statsministerens kontor ikke blitt underrettet om at Kronprinsen befant seg i riket. Derfor hadde man benyttet den utvei nr 3 som Grl § 41 tillater når begge hovedpersonene er forhindret: at statsråd holdes under ledelse av statsministeren (eller som i dette tilfellet, en stedfortreder for ham igjen; idet statsministeren visstnok var på vei med fly til fotball-VM i Frankrike)."
Om forholdet til andre jurister og deres meninger:
"Her kan det forøvrig noteres med en viss interesse at man befinner seg på et felt der Johs. Andenæs og jeg i alle fall i hovedsaken er enige."
5.2.09
utfordra
Då har eg nok ein gang blitt utfordra til å gjere ein eller anna rar ting på bloggen (takk for det Elin, alltid like morsomt;). Denne gangen var det dette som var poenget:
gå til mine bilder/mapper
velg den 6. mappen
finn det 6. bildet
sett bildet på bloggen og skriv litt om det.
inviter 4 nye og link til dem.
gi dem beskjed om utfordringen
Må sei eg vart litt frista til å juksa litt når eg såg kva bilde det vart, men ærleg som eg er kunne eg jo ikkje det. Der kan eg ha igjen for at eg er så dårlig på å sletta dårlige bilder etterkvart...
Dette er eit bilde av døra på hytta vår i Molde. Hytta ligg vakkert til heilt nede ved sjøen litt utanfor sjølve byen. Kvar einaste sommer heile livet mitt har eg feriert der, og det er mitt sanne paradis på jord! Ingen plass slapper eg så godt av som der. Eg trur eg har gode minner knytt til kvar ein kvadratmeter av tomta og kvar einaste lille gjenstand, både inne og ute, har sin historie.
Dei siste åra har eg feriert på hytta aleine. Dette fordi mamma og pappa må reise oppover når dei har fri, nemleg i fellesferien, medan eg då er midt i sommerjobben min. Uansett, mange har lurt på kva i all verda eg gjer på når eg er der heilt aleine. Det har i grunnen aldri vore noko problem. For det første får eg god tid og masse av ro til å lese bok på bok, for det andre bur bestemor og bestefar i Molde, for det tredje har eg diverse venner som stikker innom og for det fjerde har eg eit speilreflekskamera som det er artig å leike seg med. Bildet over er eit resultat av det.
Bildet er berre eit i ein lang serie bilder av døra og dørhammaren i ulike vinklar. Alle er kanskje ikkje like heldige, og dette var vel langt frå det beste. Kanskje er det ein litt sær ting å ta bilde av ei dør, men for meg er den døra heilt spesiell og eg hadde lyst å fange den spesielle følelsen og gleden eg får når eg ser den døra framfor meg. Diverre var det lettare sagt enn gjort...
Dei eg utfordrer er:
Solveig
Erling
Andreas
Lene
gå til mine bilder/mapper
velg den 6. mappen
finn det 6. bildet
sett bildet på bloggen og skriv litt om det.
inviter 4 nye og link til dem.
gi dem beskjed om utfordringen
Må sei eg vart litt frista til å juksa litt når eg såg kva bilde det vart, men ærleg som eg er kunne eg jo ikkje det. Der kan eg ha igjen for at eg er så dårlig på å sletta dårlige bilder etterkvart...
Dette er eit bilde av døra på hytta vår i Molde. Hytta ligg vakkert til heilt nede ved sjøen litt utanfor sjølve byen. Kvar einaste sommer heile livet mitt har eg feriert der, og det er mitt sanne paradis på jord! Ingen plass slapper eg så godt av som der. Eg trur eg har gode minner knytt til kvar ein kvadratmeter av tomta og kvar einaste lille gjenstand, både inne og ute, har sin historie.
Dei siste åra har eg feriert på hytta aleine. Dette fordi mamma og pappa må reise oppover når dei har fri, nemleg i fellesferien, medan eg då er midt i sommerjobben min. Uansett, mange har lurt på kva i all verda eg gjer på når eg er der heilt aleine. Det har i grunnen aldri vore noko problem. For det første får eg god tid og masse av ro til å lese bok på bok, for det andre bur bestemor og bestefar i Molde, for det tredje har eg diverse venner som stikker innom og for det fjerde har eg eit speilreflekskamera som det er artig å leike seg med. Bildet over er eit resultat av det.
Bildet er berre eit i ein lang serie bilder av døra og dørhammaren i ulike vinklar. Alle er kanskje ikkje like heldige, og dette var vel langt frå det beste. Kanskje er det ein litt sær ting å ta bilde av ei dør, men for meg er den døra heilt spesiell og eg hadde lyst å fange den spesielle følelsen og gleden eg får når eg ser den døra framfor meg. Diverre var det lettare sagt enn gjort...
Dei eg utfordrer er:
Solveig
Erling
Andreas
Lene
3.2.09
Juridisk metode
Dersom vi hadde begynt med juridisk metode i staden for forvaltingsrett er sjansen stor for at eg hadde forlatt dragefjellet til fordel for kassa på Rimi for lenge sidan...
Domsanalyse i et rettskildeperspektiv er visst ikkje heilt min greie...
Heldigvis(?) veit eg at livet på dragefjellet kjem til å bli betre berre eg kjem meg gjennom dei neste tre vekene(eller veit og veit, eg trur og håper i alle fall!).
Domsanalyse i et rettskildeperspektiv er visst ikkje heilt min greie...
Heldigvis(?) veit eg at livet på dragefjellet kjem til å bli betre berre eg kjem meg gjennom dei neste tre vekene(eller veit og veit, eg trur og håper i alle fall!).
1.2.09
For den som trodde juss var tørt...
"Departementet er heller ikke helt klar over om det er adgang til å pålegge trålfisken en sådan avgift som den som er foreslått av Råfiskelaget når fisken ikke skal nyte godt av trygd"
Pinnakjøtt te middag ekje feil!
No e eg eigentleg på veg ut dørene. Eg skal oppom skulen ein tur og skriva ut så mykje som 9 høgsterettsdommar før eg går vidare til Møhlenpris til Karoline og Bjørnar. I dag er eg nemleg invitert på pinnakjøttmiddag, og det er absolutt ikkje feil! Eigentleg er eg jo litt sånn prinsipiell motstandar av pinnakjøtt utanom jula, men svak som eg er(og glad som eg er i pinnakjøt) klarer eg ikkje å la eit slikt tilbod gå frå meg...(og takk og pris for det! Mmmm... eg gleder meg!)
Tenkte eigentleg eg skulle ta ein oppsummering av helga(har nemleg hatt ei veldig bra helg!) men ser på klokka at om eg skal rekke å printe ut dei kjære(eller kanskje ikkje så veldig kjære) dommane mine så må eg eigentleg gå no...
Tenkte eigentleg eg skulle ta ein oppsummering av helga(har nemleg hatt ei veldig bra helg!) men ser på klokka at om eg skal rekke å printe ut dei kjære(eller kanskje ikkje så veldig kjære) dommane mine så må eg eigentleg gå no...
29.1.09
Døden nær?
Eg er i ferd med å verte gamal! Om ei veke fyller eg nemleg 22 år. Du synes kanskje ikkje 22 er ein alder å bekymre seg så mykje over, men eg er overbevist om at det er det. Eg er nemleg døden nær. Høyr berre her:
for eit år sidan var eg halvvegs til 40, i dag er eg halvvegs til 42 og om ei veke er eg faktisk halvvegs til 44! Ikkje nok med det, når eg er 44 er det berre eit år til eg er 45 og når eg er 45 er det jo berre 5 år til eg er 50! Når eg har nådd det runde talet 50 er eg faktisk komen så langt at eg er halvvegs til 100, og når eg er 100 år er eg etter all sannsynlighet død.
Dette logiske resonnementet talar for seg sjølv. Eg er døden nær...
for eit år sidan var eg halvvegs til 40, i dag er eg halvvegs til 42 og om ei veke er eg faktisk halvvegs til 44! Ikkje nok med det, når eg er 44 er det berre eit år til eg er 45 og når eg er 45 er det jo berre 5 år til eg er 50! Når eg har nådd det runde talet 50 er eg faktisk komen så langt at eg er halvvegs til 100, og når eg er 100 år er eg etter all sannsynlighet død.
Dette logiske resonnementet talar for seg sjølv. Eg er døden nær...
28.1.09
Med joggebukse på Dragefjellet
På Dragefjellet er det ein viss standard som gjelder. Med tanke på klesstil, smykker, hår, sminke osv. meiner eg. Eg har vel aldri heilt hatt inne denne stilen, men hittil i år har eg i det minste prøvd å ikkje skille meg for mykje ut fra mengden. I dag gjekk denne kampen tapt. Når eg vakna i dag tidleg var det nemleg berre ein ting som frista å kle på seg, og det var joggebuksa og Høgtun genseren min. Mascaraen lot eg ligge i fred, og håret drog eg ein børste gjennom og tenkte "whatever" før eg gjekk ut døra. På beina hadde eg dei gamle stygge og utslitte joggeskoa mine, så eg var vel neppe eit godt eksempel på ein gjennomsnittleg jusstudent der eg kom gåande. Tidlegare i haust ville eg nok skjemst berre verre, og egentlig følt meg ganske ukomfortabel der eg gjekk. I dag kunne eg ikkje brydd meg mindre.
Plutselig slo det meg at eg har begynt å føle meg heime på Dragefjellet.
Skremmande...
Plutselig slo det meg at eg har begynt å føle meg heime på Dragefjellet.
Skremmande...
27.1.09
Domsanalyse i et rettskildeperspektiv?
I dag var eg på første arbeidsgruppe i juridisk metode. Ettersom eg alltid blir litt handlingslamma når eg ikkje heilt veit korleis eg skal angripe ting havna eg her på bloggen. Dette etter at eg har oppdatert meg på fjesboka og lest lange diskusjonar om kva som kanskje, muligens kjem til å skje i dei neste episodane av one tree hill. Sidan eg rekner med at alle lesarane mine er like opptatt av one tree hill som meg(?) kan eg opplyse om at det no blir spekulert i at det kjem til å komme ein sesong 7 og. For serien sin eigen del håper eg dette ikkje er tilfelle. Dei har problem nok med å få framdrift og spenning i dei resterande episodane av denne sesongen så eg trur kanskje det er på tide å stoppe mens leiken er god.
For særleg intereserte kan eg opplyse om at bossbilen står rett utanfor vinduet mitt for øyeblikket. Kan tenke meg at de syns det var spennande å få vite...
I dag fekk eg studentpakke på vei ut av fakultetet. Alltid kjekt med gratis ting, men eg syns godt dei kunne lagt litt meir sjokolade oppi. Eg har jo allerede spist opp min jo:( Hmm.. kanskje eg skal gå opp att på skulen ein tur...
Når ein skriv domsanalyse i eit rettskildeperspektiv er det veldig viktig med ein ryddig og logisk oppbygging. Som de ser er eg veldig god på det, så det blir nok ikkje noko problem i det heile.
trallalalllalalllalallla.... no kjørte bossbilen...
ehh.. ja, då trur eg det er best å sei takk for meg! Snakkes!
For særleg intereserte kan eg opplyse om at bossbilen står rett utanfor vinduet mitt for øyeblikket. Kan tenke meg at de syns det var spennande å få vite...
I dag fekk eg studentpakke på vei ut av fakultetet. Alltid kjekt med gratis ting, men eg syns godt dei kunne lagt litt meir sjokolade oppi. Eg har jo allerede spist opp min jo:( Hmm.. kanskje eg skal gå opp att på skulen ein tur...
Når ein skriv domsanalyse i eit rettskildeperspektiv er det veldig viktig med ein ryddig og logisk oppbygging. Som de ser er eg veldig god på det, så det blir nok ikkje noko problem i det heile.
trallalalllalalllalallla.... no kjørte bossbilen...
ehh.. ja, då trur eg det er best å sei takk for meg! Snakkes!
23.1.09
Masker i luftspeil
ELSKEDE .. DIN EXPRESSHUNGER KAN FORTÆRE
SEL OG BORDLAMPER
kjendiskropper og refuserte jazzmusikere
sluke tuba og banan
og vill mat fra hofteskåla
OM DU HADDE VÆRT BLEKKHUS VILLE DU DYPPET
HVERT SEKUND OG FÅTT BOBLELATTEREN
til å stige opp gjennom håret ..
Kjell Erik Vindtorn
21.1.09
å svømme til Sardinia
Jeg skal svømme til Sardinia! Det er ikke så veldig langt, bare 10 000 meter. Nå har jeg dessuten bare 9100m igjen, så i praksis er jeg jo nesten fremme allerede!
Skal du svømme til Sardinia mamma? Skal vi kappsvømme??
Skal du svømme til Sardinia mamma? Skal vi kappsvømme??
18.1.09
Provosert
Les denne artikkelen på dagbladet.no og bli provosert du og.
Det er heilt fjernt at jenter der må sjå skulane sine bli sprengd i lufta mens eg tar det som ein sjølvsagt ting å få støtte av staten til å gå på universitetet.
Det er heilt fjernt at eg sit på dragefjellet og blir undervist i forsvarlig saksbehandling mens der risikerer ein å bli henretta om ein danser eller går på markedet utan slør.
Det er heilt fjernt at vi nordmenn har samvittighet til å klage så mykje som vi gjer. Vi har det fantastisk godt! Sjølvsagt er det ting som ikkje fungerer her i landet og, og mange har sin fulle rett til å klage, men eg tar i alle fall meg sjølv i å klage urettmessig mykje. Eg har ingenting eg egentlig kan klage over med god grunn om eg ser det i den store samanheng. Likevel klager eg over den minste lille ting. Eg er eit bortskjemt menneske!
Vi lever i ein sprø og urettferdig verden...
Det er heilt fjernt at jenter der må sjå skulane sine bli sprengd i lufta mens eg tar det som ein sjølvsagt ting å få støtte av staten til å gå på universitetet.
Det er heilt fjernt at eg sit på dragefjellet og blir undervist i forsvarlig saksbehandling mens der risikerer ein å bli henretta om ein danser eller går på markedet utan slør.
Det er heilt fjernt at vi nordmenn har samvittighet til å klage så mykje som vi gjer. Vi har det fantastisk godt! Sjølvsagt er det ting som ikkje fungerer her i landet og, og mange har sin fulle rett til å klage, men eg tar i alle fall meg sjølv i å klage urettmessig mykje. Eg har ingenting eg egentlig kan klage over med god grunn om eg ser det i den store samanheng. Likevel klager eg over den minste lille ting. Eg er eit bortskjemt menneske!
Vi lever i ein sprø og urettferdig verden...
16.1.09
Ferdig med første "skikkelige" eksamen!
Då va eg endelig ferdig med forvaltningsrett eksamenen!
Eg prøve så godt eg kan å gleda meg over at eg er ferdig i staden for å irritera meg over alt eg ikkje kom på mens eg sat i eksamenslokalet, men som vart heilt opplagt når eg stod på busstoppet etterpå. No e da gjort. Eg kan ikkje gjera meir fra eller til uansett, og om det har gått for gale kan eg tross alt ta eksamenen på nytt te neste år. Eg meine, kva har ein juleferie til?
Nei, no skal eg prøva så godt eg kan å fortrenga heile forvaltningsretten fram til sensur. Eg vil ikkje oppdaga enda fleire feil eg har gjort!
På mandag begynne me med nytt fag. Då er det juridisk metode som står på programmet. I år fann universitetet sjølvsagt ut at det var på tide å bytte frå heimeeksamen med bestått-ikke bestått til skuleeksamen med bokstavkarakter, så om ein mnd er det ny eksamen... Har ein følelse av at eg kjem til å bli drilla på eksamen etterkvert...
Eg prøve så godt eg kan å gleda meg over at eg er ferdig i staden for å irritera meg over alt eg ikkje kom på mens eg sat i eksamenslokalet, men som vart heilt opplagt når eg stod på busstoppet etterpå. No e da gjort. Eg kan ikkje gjera meir fra eller til uansett, og om det har gått for gale kan eg tross alt ta eksamenen på nytt te neste år. Eg meine, kva har ein juleferie til?
Nei, no skal eg prøva så godt eg kan å fortrenga heile forvaltningsretten fram til sensur. Eg vil ikkje oppdaga enda fleire feil eg har gjort!
På mandag begynne me med nytt fag. Då er det juridisk metode som står på programmet. I år fann universitetet sjølvsagt ut at det var på tide å bytte frå heimeeksamen med bestått-ikke bestått til skuleeksamen med bokstavkarakter, så om ein mnd er det ny eksamen... Har ein følelse av at eg kjem til å bli drilla på eksamen etterkvert...
15.1.09
Små gleder
På Spar Nøstet har dei no fått inn raude appelsinar! Alle hjerter gleder seg(i alle fall gjer mitt det)!
13.1.09
eksamensnerver?
Dei siste dagane mine har nervene mine hoppa opp og ned som ein hyperaktiv 2 åring. I det eine øyenblikket tar eg livet med ro og seier med stor sjølsikkerhet, "det ordner seg alltid til slutt". I det neste øynblikket er eg panisk, eg ser verden raser saman rundt meg av den enkle grunn at eg ikkje hugser om eg har ordlydstolkningen fra mitt eige hovud eller fra forarbeidene. Når eg ikkje ein gang hugser det, korleis skal eg då klare meg på eksamen?? Under følger ein kort oppsumering over korleis tilstanden har vore i generelle hovedtrekk dei siste dagane.
Søndag: Eg hadde totalt panikk og var overbevist om at eg kom til å dø av eksamensangst eller det som verre er innan fredag. Om eg mot formodning kom til å overleve så lenge at eg fekk tatt eksamen kunne eg like godt latt vere sidan eg uansett ikkje hadde den minste kontroll over forvaltningslova.
Mandag: Etter ein gjennomgang av heile forvaltningslova saman med Ane søndags kveld var eg mandag roen sjølv. Eg hadde dessuten "eksamen" på lesesalen og fann ut at det er mulig å komme seg gjennom ein heil eksamen på seks timer. Ein gjennomgang av det eg hadde skreve viste dessuten at eg ikkje var heilt på viddene. Dei kommenterte a-besvarelsene i eksamensheftet inneholdt videre ganske mykje rart, noko som var betryggande.
Tirsdag: Repetisjonsforelesning. Eg og Ane kjem til skulen eit par minutt over 8. Auditorium 1 er allereie overfylt. Vi får til slutt plass høøøøgt oppe. I pausen får vi forklaringa på kvifor det plutselig er så fullt. Heile 75% av kullet over oss skal ta eksamenen opp att. Eg som trudde maset om normalfordeling og at det var umulig for førsteårsstudenter å få ein anstendig karakter var overdrevet, får eit skikkelig slag i trynet. Korleis kan eg, som aldri har hatt ein juridisk eksamen før, kunne konkurrere med 2.årsstudentane som har så mykje meir erfaring enn meg. Normalfordeling er noko tull! Eg dett tilbake til søndagens modus, total panikk!
Etter litt bearbeiding av informasjon har eg etterkvart roa meg ned att. Om det går totalt skeis på fredag får eg vel bare innsjå at eg, som arbeidsgruppelederen min så fint sa, bare får litt meir å gjere i juleferien til neste år. Erfaring tilseier visstnok at eg vil få følge av mange av medstudentane mine...
Søndag: Eg hadde totalt panikk og var overbevist om at eg kom til å dø av eksamensangst eller det som verre er innan fredag. Om eg mot formodning kom til å overleve så lenge at eg fekk tatt eksamen kunne eg like godt latt vere sidan eg uansett ikkje hadde den minste kontroll over forvaltningslova.
Mandag: Etter ein gjennomgang av heile forvaltningslova saman med Ane søndags kveld var eg mandag roen sjølv. Eg hadde dessuten "eksamen" på lesesalen og fann ut at det er mulig å komme seg gjennom ein heil eksamen på seks timer. Ein gjennomgang av det eg hadde skreve viste dessuten at eg ikkje var heilt på viddene. Dei kommenterte a-besvarelsene i eksamensheftet inneholdt videre ganske mykje rart, noko som var betryggande.
Tirsdag: Repetisjonsforelesning. Eg og Ane kjem til skulen eit par minutt over 8. Auditorium 1 er allereie overfylt. Vi får til slutt plass høøøøgt oppe. I pausen får vi forklaringa på kvifor det plutselig er så fullt. Heile 75% av kullet over oss skal ta eksamenen opp att. Eg som trudde maset om normalfordeling og at det var umulig for førsteårsstudenter å få ein anstendig karakter var overdrevet, får eit skikkelig slag i trynet. Korleis kan eg, som aldri har hatt ein juridisk eksamen før, kunne konkurrere med 2.årsstudentane som har så mykje meir erfaring enn meg. Normalfordeling er noko tull! Eg dett tilbake til søndagens modus, total panikk!
Etter litt bearbeiding av informasjon har eg etterkvart roa meg ned att. Om det går totalt skeis på fredag får eg vel bare innsjå at eg, som arbeidsgruppelederen min så fint sa, bare får litt meir å gjere i juleferien til neste år. Erfaring tilseier visstnok at eg vil få følge av mange av medstudentane mine...
11.1.09
eksamenslesing
På bordet ligg Norges lover oppslått på lov av 10. februar 1967, lov om behandlingsmåten i forvaltningssaker. Ved sida av ligg ein 12 siders forelesningsdisposisjon med ørten merknader som "sjekk ot.prp", "les Eckhoff", "undersøk rettspraksis". Under 18 samanstifta sider med arbeidsgruppeoppgåver ligg kladdeboka mi full av rotete notater. Midt i dette kaoset sit eg med dataen framføre meg. Eigentleg skulle eg på lovdata og finne relevante forarbeidsuttalelser og høyesterettsdommer. I staden for å gjere det sit eg på internett. Til tross for at det berre er fem dager til eksamen har eg enda ikkje anelse kva den berømte Isene dommen handler om. Eg har ein følelse av at det ikkje er heilt bra. Eg begynner å bli stressa. Eigentleg har eg vore stressa lenge, men eg greier liksom ikkje gjere noko med det. Eg veit ikkje koss eg skal gripe fatt på dette. Kva bør eg gjere? Bør eg skrive oppgåver? Bør eg lese i pensumboka? Burde eg kjøpt det eksamensheftet eg ikkje kjøpte? Var det dumt av meg å aldri investere i Frihagens forvaltningsrett? Så mange spørsmål, så få svar...
Noen ganger blir jeg oppgitt over meg selv
Jeg vet jeg burde gjøre noe
Burde gjøre mye
Men likevel bare sitter jeg her
Unngår det uunngåelige
Flykter fra virkeligheten
Skaper større og større vanskeligheter for meg selv
Bare på den måten kan jeg unnskylde dårlige resultat med for lite tid
6.1.09
newsflash -ferien er over!
Haloooo! Er det nokon der ute? Har de ikkje fått med dykk at jula er over? Det er på tide å pakke sakene sine og komme tilbake til Bergen. Ta fram skulebøkene, sett dykk ved pulten, skru på dataen, begynn å skriv oppgave, gi det opp og skriv ein blogg i staden....
Trur aldri eg har opplevd at det har vore så lite liv på så lang tid på så mange av bloggane eg les! Eg kjeder meg! Forstår de ikkje? De må hjelpe meg, gi meg litt inspirasjon, litt glede innimellom all frustrasjonen over manglande konsentrasjon, håplause oppgåver og ein eksamen som kjem nærare og nærare uten at eg føler meg det minste meir forberedt på den.
Når de først er i gang med å leve det sosiale liv på verdsveven kan de godt legge att ein kommentar på bloggen min og. Teljaren beveger seg så smått, så eg veit trass alt at nokre av dykk er innom i ny og ne. De kan godt begynne å leve livet på facebook att og, det er så utrulig dødt der for tida... (eller er det berre eg som sjekker litt for ofte når eg sit her og "les"??)
PS: Eg er eit svakt, svakt menneske (jf. forrige innlegg)
PS2: melkesjokolade er godt:D
Trur aldri eg har opplevd at det har vore så lite liv på så lang tid på så mange av bloggane eg les! Eg kjeder meg! Forstår de ikkje? De må hjelpe meg, gi meg litt inspirasjon, litt glede innimellom all frustrasjonen over manglande konsentrasjon, håplause oppgåver og ein eksamen som kjem nærare og nærare uten at eg føler meg det minste meir forberedt på den.
Når de først er i gang med å leve det sosiale liv på verdsveven kan de godt legge att ein kommentar på bloggen min og. Teljaren beveger seg så smått, så eg veit trass alt at nokre av dykk er innom i ny og ne. De kan godt begynne å leve livet på facebook att og, det er så utrulig dødt der for tida... (eller er det berre eg som sjekker litt for ofte når eg sit her og "les"??)
PS: Eg er eit svakt, svakt menneske (jf. forrige innlegg)
PS2: melkesjokolade er godt:D
nytt og bedre liv?
For noen dager siden feiret vi at et år var over og et nytt var begynt. Som så mange andre gikk jeg på den smellen at jeg sa til meg selv at jeg skulle gå inn i 2009 med mål om å starte et nytt og bedre liv. For min egen stolthets skyld tror jeg ikke jeg skal gå så mye nærmere inn på hva dette innebærer. Ikke bare vil dere lesere da få et innblikk i hvor gale det har stått til med meg frem til nå, dere vil også få muligheten til å avsløre meg og mobbe meg når jeg misslykkes på det ene etter det andre av målene mine.
Likevel skal dere nå få et lite innblikk i mine nyttårsforsett. Eller ett av dem i alle fall. Det er et mål jeg setter og bryter omtrent like ofte som jeg skifter sokker, så jeg ser ikke den store faren i å kringkaste det her uansett. Om dere vil mobbe meg for dette skal dere få lov til det, kanskje vil det bare motivere meg mer uansett(og motivasjon det trenger jeg...). Altså, ett av målene mine er å spise mindre snop. Både fordi det er usunt og fordi det fort forsvinner en del unødvendige penger på det. Egentlig hadde jeg som mål at jeg ikke skulle spise snop i det hele, men ettersom jeg fant noen gamle drops her hjemme i går kveld ble det endret til å spise "mindre". Et svakt menneske er jeg heldigvis ikke!
Grunen til at jeg deler dette målet med dere er at jeg i øyebikket lider av sterkt sjokoladesug. Etter en tur på Spar i går kveld vet jeg at det står tre handlevogner der med diverse julesnop på halv pris. I går imponerte jeg meg selv og stod i mot trangen til å hamstre julemix, sjokoladekuler,jueleskum og julemarsipan. Hadde jeg vært på buttikken akkurat nå tror jeg ikke jeg hadde klart det samme!
Jeg har lyst på sjokolade!!!!
Likevel skal dere nå få et lite innblikk i mine nyttårsforsett. Eller ett av dem i alle fall. Det er et mål jeg setter og bryter omtrent like ofte som jeg skifter sokker, så jeg ser ikke den store faren i å kringkaste det her uansett. Om dere vil mobbe meg for dette skal dere få lov til det, kanskje vil det bare motivere meg mer uansett(og motivasjon det trenger jeg...). Altså, ett av målene mine er å spise mindre snop. Både fordi det er usunt og fordi det fort forsvinner en del unødvendige penger på det. Egentlig hadde jeg som mål at jeg ikke skulle spise snop i det hele, men ettersom jeg fant noen gamle drops her hjemme i går kveld ble det endret til å spise "mindre". Et svakt menneske er jeg heldigvis ikke!
Grunen til at jeg deler dette målet med dere er at jeg i øyebikket lider av sterkt sjokoladesug. Etter en tur på Spar i går kveld vet jeg at det står tre handlevogner der med diverse julesnop på halv pris. I går imponerte jeg meg selv og stod i mot trangen til å hamstre julemix, sjokoladekuler,jueleskum og julemarsipan. Hadde jeg vært på buttikken akkurat nå tror jeg ikke jeg hadde klart det samme!
Jeg har lyst på sjokolade!!!!
4.1.09
2008 - ein oppsumering
No som me har gått inn i 2009 høver det seg med ein lita(ehh... han vart vist ikkje så lita... du er tilgitt dersom du ikkje gidder lese heile, vart visst litt langt dette...) oppsummering over 2008. Gjennom det siste året har livet mitt endra seg ganske mykje. Eg har tatt fatt på livet som student, eg har innsett at eg er blitt vaksen og eg har fått mi eiga leilighet. Eg har dessutan fått mange nye venner, hatt mykje kjekt med gamle venner og hatt gode stunder med slekt og familie. La oss ta eit tilbakeblikk månad for månad:
Januar:
Eg går inn i 2008 på toppen av Fløyen saman med Solveig og ein full svenske. Tidlegare på kvelden åt me svineribbe i klosteret saman med Sissel. Ho var diverre forkjøla så ho turde ikkje bli med opp på fløyen. Me var ganske fornøgd med oss sjølve då svineribba fekk sprø svor og gode greier. Var trass alt første gang me lagde det...
Eg reiste så tilbake til Høgtun for å ta fatt på mitt siste halvår der. Første helga var det ettårstreff. Kjempekoselig å ha så mange av dei gamle medeelevane mine tilbake der dei høyrde heime;)
I januar farga eg dessutan håret mitt mørkt for første gang. etter det har eg forblitt mørk og savnar på ingen måte min gamle hårfarge. Vidare var eg ein tur på Molde sjukehus og opererte vekk ein spyttkjertelsvulst. Som den tyske legen sa: "det vare bedre vi ta den nå når den vare liten som en ert, enn vi vente til den vare stor som en plomme!" Sjølv om eg var heilt enig i dette synes eg det var litt tåpelig at opereasjonen var akkurat når den var. Det gjorde nemleg at eg ikkje fekk vere med klassen min til oppdal kor dei andre fekk stå i trekket i to dagar og fekk tilbud om telemarkskurs. Eg og vil lære meg telemark!!!!
JAnuar var i grunnen ein innhaldsrik månad. Veka etter dette reiste ballsportklassen ++ til Bergen. Her representerte me Høgtun på utdanningsmessa i Arenum. Innimellom vaffelsteiking og smågodtspising trur eg me klarte å kapra nokre nye elevar. Det vart også tid til å gå rundt på messa sjølve, noko som i grunnen berre gjorde meg enda meire forvirra over kva studievalg eg skulle ta.
Februar:
Eg fyller 21 år og innser at eg er i ferd med å bli gammal. For siste gang får eg oppleve ein skikkelig internatbursdag. Feiringa bestod i bursdagspannekaker ala Solveig, bursdagssang med tilhørande dans av Solveig og Natalie og ellers mange gode venner og gode klemmer. Eg kunne ikkje fått ein bedre bursdag!
I vinterferien var eg med Miriam til Aure. Me hadde nokre koselige dagar med turar, hekling, baking og kos. Siste dagen reiste me til Trondheim. Det var på denne bussturen eg plutselig bestemte meg for å studere juss. Ein skikkelig sær opplevelse, men etter å ha stressa og tenkt lenge fekk eg medan eg såg på skiltet til "Nidaros DA" plutselig roen på at det var juss eg skulle studere.
Mars:
Våren begynner å komme til Høgtun. Slutten på ein era i livet mitt nærmer seg, men eg vil helst ikkje tenke på det. Mykje tankevirksomhet går med til å bekymre seg for kor eg skal bu og kven eg skal bu med som student. Eg prøver å få med meg Miriam til Bergen, Miriam prøver på si side å få meg med seg til Trondheim.
Påskeferien tilbringer eg delvis heime, delvis i Sauda. I sauda blir det nokre langrennsturar. Eg og mamma konkurrerer om kven som er i best form. For første gang på mange år kan eg gå på langrenn utan å få vondt i beinet mitt, deilig!
Eg får høyre om ein leilighet i Bergen som kjem til å bli ledig. Eg ringer til Huseigeren, men ho sier det er to på venteliste før meg, så eg er ikkje særleg optimistisk.
April:
Den siste heile månaden på Høgtun. eg har blanda følelser for det. På ein måte er det trist, på ein annan måte er eg klar for å gå videre. Søknadsfristen på samordnaopptak får alle til å stresse. Kva skal ein søke på, kor skal ein søke, kven skal ein bu med, kor skal ein bu? Eg står plutselig utan nokon å bu med. Hadde ei stund fleire alternativ, men ein etter ein fell dei bort av ulike grunnar. Mykje tid går med til leilighetsjakt på finn.no. Eg innser at prisane i Bergen er skyhøge og leilighet for ein person er umulig å finne. Når eg minst venter det ringer huseigaren til leiligheten frå forrige måned meg. Om eg framleis vil ha leiligheten er den min. Eg avtalar visning helga etter noko som ikkje kunne passa betre då eg uansett skal heim den helga for å feire 50 årsdagen til mamma.
Når eg ringer til June, ho som bur i leiligheten, for å avtale visning får eg vite at ho betaler den nette sum av 2000 kr i mnd. Miriam får oppleve ei ny side av meg då eg holder på å hoppe i taket på stippestua av rein glede. Plutselig synes alt å ordne seg.
Vi feirer bursdagen til mamma med god mat og godt selskap. Eg holder ein noko spesell tale, men får mykje skryt for den. Visningen i leiligheten går over all forventnig. Leiligheten er kjempefin og ligg fantastisk til i forhold til jussbygget og sentrum. Eg blir overbevist om at Gud har ein finger med i spillet og blir enda tryggare på at det er meinga at eg skal studere juss.
Saman med stipendiatane, Inger Lise og Lidvar har eg nokre fantastiske dagar på Bjorli. Me koser oss i trekket og får nokre koselige dagar saman utan stress og styr.
Mai:
Slutten på Høgtuneventyret nærmer seg med stormskritt. Eg blir melankolsk og for kvar ting eg gjer tenker eg "dette er siste gang eg..." Samtidig begynner eg virkelig å føle meg ferdig. Eg er klar for nye utfordringar og eit liv utanfor internatbobla.
10 mai fell ganske mange tårer i gymsalen og ute på tunet. Eventyret er verkeleg slutt og eg vil aldri meir "høyre til" på Høgtun. Kvar gang eg kjem tilbake vi det vere ein ny flokk med elevar som ser dumt på meg og lurer på kva eg gjer der.
17 mai er eg med Sissel på frukost på lagshuset. Her helser eg for første gang på mange av dei som no er blitt venner av meg. Me går i tog og på ettermiddagen koser me oss med grilling og sosialt samver i hagen til Sissel.
Siste helga i mai prøver eg meg som "aleinemamma". Eg passer dei fire herlige søskenbarna mine på Os. Heldigvis er det varmt og fint så me koser oss mykje ute, bader i vannsprederen, leiker i barnehagen, samler insekter og spiser mykje is! Kjempekoselig!
Juni:
Eg flytter inn i leiligheten min. Pengane flyr ut vindauget, eller nærare bestemt opp i kassa på Ikea og Living.
12-15 reiser eg, Solveig og Lina på jentetur til London. Me bur på KFUK-hjemmet(kan absolutt anbefalast!) og nyter dagane til fulle. Madame tussauds, Billy elliot, Hamleys og harrods er nokre av tinga me fekk med oss. Me såg dessutan det meste som er verdt å sjå, men til Lina sin frustrasjon var ikkje eg og Solveig villige til å betala oss inn så mange plasser. Den mest brukte setningen på heile turen trur eg var "Liiiina, kjem du..." trur det er få som har så mange bilder av Londons bygninger som Lina...
Eg fortsetter ferien min på hytta i Molde. Her krangler eg med grasklipperen, gir opp og prøver meg med ljåen(ikkje særleg vellukka), har besøk av bestefar på hytta, besøker bestefar og bestemor på kvam, får besøk av Lene på hytta, linda og birgitte stikker og innom. Er ein tur på Høgtun på Sahara og nyter ellers det gode hytteliv. Trur ikkje det finns nokon plass på jord som kan måle seg med hytta i Molde. Det er mitt paradis på jord!
28 juni er eg så heldig at eg får vere med på Hilde og Eivind sitt bryllup i Skånevik. Det var ein kjempekjekk dag med god mat og artig underholdning. Utrulig koselig å få vere med å feire dette fantastiske paret!
juli:
Eg begynner i verdens beste sommerjobb. Eg arbeider på dagavdelinga på landås menighets eldresenter. Her er det fantastiske medarbeidare og brukere. Eg blir tatt utrulig godt imot og får bli kjent med mange herlige mennesker.
12.juli får eg vere med å vere med å feire Ingrid og Andreas som sa ja til kvarandre i Rosendal. I kirka holdt eg på å bryte sammen i latter av fleire grunner, blant anna gjorde presten det vanskelig for meg då han sa feil namn (Audun, Andreas, er det så nøye?). Ingrid var ei vakker brud og Andreas såg ikkje så verst ut han heller;) Medan dei andre gjestene åt middag fekk eg tid til å besøke slekta mi i Rosendal. Det var lenge sidan eg hadde sett dei så det var kjekt å sjå dei igjen. Spesielt koselig å få prate og henge med kusina mi Kristin!
Eg, Sissel, Marta og Astrid slutta oss igjen saman med selskapet til kaffien. Trur aldri eg har opplevd eit kakebord med så mange gode kaker (har du oppskriften på den snickerskaka Ingrid? og så på den sjokoladekaka med bringebærfromasj(?) ?) Det var utrulig koselig å bli invitert, og eg eg er glad for at eg fekk vere med å feire denne store dagen!
August:
11 august er årets skumlaste dag. Eg begynner på livet som student... I motsetning til dei andre fakulteta kor dei første vekene berre går med til fadderaktivitetar og tull begynner vi på det uridiske fakultet med forelsesninger allerede første veka. Vi har sjølvsagt også masse fadderopplegg. Eg er med i den eminente faddergruppa "lille promille" som er i regi av juss navigatørane. Utrulig bra at det var eit tilbod for oss som ikkje ville drikke også!
Siste helga i august er eg med på Bli-kjent tur med laget. Ein utrulig koselig tur med turgåing i fin natur og mykje sosialt samvær og hyttekos.
September:
Eg stresser med Ex.fac oppgave og Ex.phil oppgaver denne månaden. Korleis eg klarte å sitte 6-7 timar til dagen på skulebenken på videregåande blir plutselig eit mysterium. Etter to timer forelesning og to timer seminar er eg heilt skutt og må heim og sove litt.
Ettersom hausten er utrulig fin i Bergen blir det mange fine dagar med kubbespel i hagen til Sissel og grilling i Nordnesparken. Kjekt å bli kjent med nye folk!
12-14 sep. reiser eg, Sissel, Kristine, Kristian, Jo Are, Victor, Elmer og Vegard til Olden. Her har me nokre fine dagar med tur til briksdalen, shopping i Olden "sentrum" og koselige kvelder i Smith-husa. Familien til Sissel diska opp med nydelig mat. Her var det baka både brød, boller og sjokoladekake til me kom. Det var ein utrulig koselig tur kor Sissel nesten overbeviste oss alle om at ho kom fra "verdas vakraste sving".
Oktober:
Eg får beøk av Solvei og Lina som har haustferie! Fantastisk kjekt å henge med dei igjen. Me et peanøtt og karamell is rett frå boksen, is med varm sjokoladepudding, henger med Karoline og Bjørnar, og har det berre fantastisk kjekt saman. Eine dagen inviterer Karoline og Bjørnar oss på middag. Her får me servert smalahove. Det falt ikkje like godt i smak hos alle, men eg syntes det var heilt fantastisk! Absolutt eit av årets mat-høgdepunkt! Dette var også dagen eg fekk det for meg at eg hadde lyst på kaffi for første gang. Sært!
Etter ein "eksamen" og ei oppgaveinnlevering blir eg denne månaden ferdig med mitt første fag på universitetet. Aldri meir ex.fac!
17-19 er eg ein tur tilbake på Høgtun. Fantastisk kjekt å vere tilbake, men litt rart og. Det er jo plutselig ein heilt anna flokk med elever som "høyrer heime" der. Men det var uansett kjekt å treffe att folk, sjølv om eg fekk prata altfor lite med dei fleste.
I slutten av mnd står eg på beta-breddetesten og leverer inn oppgava mi. Eg begynner å sjå enden på ex.phil marerittet.
November:
Eg reiser heim ei helg og har nokre intensive dagar med notatskriving til ex.phil alfa breddetesten. Ettersom eg nesten ikkje gjekk på forelesningane og nesten ikkje har lest har eg litt panikk for å stryke på breddetesten. Helga med notatskriving redder meg heldigvis og eg kan endelig seie meg ferdig med ex.phil.
Etter månader med kjedelige og urelevante fag tar me endelig til med det første juridiske faget, forvaltningsrett. Forelesaren vår er kjempesøt og arbeidsgruppa mi virkes grei ut. Eg, Ane og Helge starter kollokvie. Her har vi ein grei arbeidsfordeling. Eg og Ane prater om alt anna medan Helge prøver å få gjort noko...
Desember:
Eg er frustrert ettersom julesteminga er totalt fraverande. Første helga stresser eg og Sissel med å pynte til julebordet på lagshuset. Som vanleg angrer vi litt på at vi ikkje begynte tidlegare. til slutt kjem me heldigvis til havn og eg må seie meg ganske fornøyd mes resultatet. Kanskje hadde me ikkje dei mest praktiske løsningane på alt, men stileg vart det;)
Eg har min første heimeeksamen og stresser livet av meg for å få den kort nok. Er ikkje så lett for meg som er glad i å bruke maaaaange ord på å seie lite å skrive så kort og konsist som dei absolutt vil ha oss jusstudentar til.
Etter ein tur til optikar får eg vite at eg ser akkurat like godt/dårlig som eg gjorde for tre år sidan. Eg trur ikkje heilt på dette ettersom eg synes synet mitt har blitt merkbart dårlegare det siste året. Men,men, så sparte eg i alle fall pengane til nye briller.
Til tross for at eg var overbevist om at jula kom til å bli avlyst, vart det jul i år og. I siste liten kom julestemninga til meg og det vart jul på skikkelig vis. Her snakkar me grevinnen og hovmesteren, tre nøtter til askepott, reisen til julestjernen, julegudstjeneste, pinnakjøtt, riskrem, dravle, kakemenn, mokkabønner, peppermyntegodt, lammerull, oksetunge, fenalår osv.osv.
Nyttårshelga reiste eg til Sissel i Olden. Pablo Og Marie var også med, så vi hadde koselige dagar med buzz, alias, fantasi og sing-star. Me rakk dessutan aldri å bli sulten ettersom det eine måltidet betre enn det andre vart servert. Her fekk eg for første gang smake lutafisk. Det var rett og slett nydelig!
Alt i alt må eg seie at eg har hatt eit ganke så bra år. Det einaste er at eg, som eg sa i innledninga, har oppdaga at eg er i ferd med å bli vaksen. Som dei som kjenner meg godt veit, er dette mi største frykt, så det er ikkje med glede eg tok i mot denne oppdaginga. Du lurer kanskje på korleis eg har oppdaga at eg er blitt vaksen. Det er rett og slett gjennom matveien. Det byrja i sommer då eg plutselig fekk lyst på tomat. Eg har aldri likt tomat, det er nemleg slikt som vaksne liker. Plutselig syntes eg at det var kjempegodt! Skremmande. Ikkje lenge etterpå kom den verste oppdaginga. Eg fekk plutselig lyst på kaffi. Eg, Liv Grete, den største kaffi motstandaren på jord fekk plutselig lyst på kaffi, og enda verre, eg likte det. Til jul fekk eg kaffitrakter, so frå no av er eg redd det berre kjem til å gå nedover med meg. Snart kjem eg vel til å bli like krakilsk som mamma om eg ikkje har fått kaffi på nokre timar. Det siste beviset fekk eg i jula då eg smakte sursild, rømmesild, og toamatsild. Dette har eg aldri spist, det må jo vere det ultimate voksenpålegg. Skuffelsen var difor stor då eg oppdaga at eg syntes det var kjempegodt. Eg må nok innsjå det, eg er i ferd med å bli vaksen. Om ein mnd blir eg jo faktisk 22 og,så det er kanskje på tide??
Godt nyttår alle saman! Eg gleder meg til eit nytt år saman med dåke!
Januar:
Eg går inn i 2008 på toppen av Fløyen saman med Solveig og ein full svenske. Tidlegare på kvelden åt me svineribbe i klosteret saman med Sissel. Ho var diverre forkjøla så ho turde ikkje bli med opp på fløyen. Me var ganske fornøgd med oss sjølve då svineribba fekk sprø svor og gode greier. Var trass alt første gang me lagde det...
Eg reiste så tilbake til Høgtun for å ta fatt på mitt siste halvår der. Første helga var det ettårstreff. Kjempekoselig å ha så mange av dei gamle medeelevane mine tilbake der dei høyrde heime;)
I januar farga eg dessutan håret mitt mørkt for første gang. etter det har eg forblitt mørk og savnar på ingen måte min gamle hårfarge. Vidare var eg ein tur på Molde sjukehus og opererte vekk ein spyttkjertelsvulst. Som den tyske legen sa: "det vare bedre vi ta den nå når den vare liten som en ert, enn vi vente til den vare stor som en plomme!" Sjølv om eg var heilt enig i dette synes eg det var litt tåpelig at opereasjonen var akkurat når den var. Det gjorde nemleg at eg ikkje fekk vere med klassen min til oppdal kor dei andre fekk stå i trekket i to dagar og fekk tilbud om telemarkskurs. Eg og vil lære meg telemark!!!!
JAnuar var i grunnen ein innhaldsrik månad. Veka etter dette reiste ballsportklassen ++ til Bergen. Her representerte me Høgtun på utdanningsmessa i Arenum. Innimellom vaffelsteiking og smågodtspising trur eg me klarte å kapra nokre nye elevar. Det vart også tid til å gå rundt på messa sjølve, noko som i grunnen berre gjorde meg enda meire forvirra over kva studievalg eg skulle ta.
Februar:
Eg fyller 21 år og innser at eg er i ferd med å bli gammal. For siste gang får eg oppleve ein skikkelig internatbursdag. Feiringa bestod i bursdagspannekaker ala Solveig, bursdagssang med tilhørande dans av Solveig og Natalie og ellers mange gode venner og gode klemmer. Eg kunne ikkje fått ein bedre bursdag!
I vinterferien var eg med Miriam til Aure. Me hadde nokre koselige dagar med turar, hekling, baking og kos. Siste dagen reiste me til Trondheim. Det var på denne bussturen eg plutselig bestemte meg for å studere juss. Ein skikkelig sær opplevelse, men etter å ha stressa og tenkt lenge fekk eg medan eg såg på skiltet til "Nidaros DA" plutselig roen på at det var juss eg skulle studere.
Mars:
Våren begynner å komme til Høgtun. Slutten på ein era i livet mitt nærmer seg, men eg vil helst ikkje tenke på det. Mykje tankevirksomhet går med til å bekymre seg for kor eg skal bu og kven eg skal bu med som student. Eg prøver å få med meg Miriam til Bergen, Miriam prøver på si side å få meg med seg til Trondheim.
Påskeferien tilbringer eg delvis heime, delvis i Sauda. I sauda blir det nokre langrennsturar. Eg og mamma konkurrerer om kven som er i best form. For første gang på mange år kan eg gå på langrenn utan å få vondt i beinet mitt, deilig!
Eg får høyre om ein leilighet i Bergen som kjem til å bli ledig. Eg ringer til Huseigeren, men ho sier det er to på venteliste før meg, så eg er ikkje særleg optimistisk.
April:
Den siste heile månaden på Høgtun. eg har blanda følelser for det. På ein måte er det trist, på ein annan måte er eg klar for å gå videre. Søknadsfristen på samordnaopptak får alle til å stresse. Kva skal ein søke på, kor skal ein søke, kven skal ein bu med, kor skal ein bu? Eg står plutselig utan nokon å bu med. Hadde ei stund fleire alternativ, men ein etter ein fell dei bort av ulike grunnar. Mykje tid går med til leilighetsjakt på finn.no. Eg innser at prisane i Bergen er skyhøge og leilighet for ein person er umulig å finne. Når eg minst venter det ringer huseigaren til leiligheten frå forrige måned meg. Om eg framleis vil ha leiligheten er den min. Eg avtalar visning helga etter noko som ikkje kunne passa betre då eg uansett skal heim den helga for å feire 50 årsdagen til mamma.
Når eg ringer til June, ho som bur i leiligheten, for å avtale visning får eg vite at ho betaler den nette sum av 2000 kr i mnd. Miriam får oppleve ei ny side av meg då eg holder på å hoppe i taket på stippestua av rein glede. Plutselig synes alt å ordne seg.
Vi feirer bursdagen til mamma med god mat og godt selskap. Eg holder ein noko spesell tale, men får mykje skryt for den. Visningen i leiligheten går over all forventnig. Leiligheten er kjempefin og ligg fantastisk til i forhold til jussbygget og sentrum. Eg blir overbevist om at Gud har ein finger med i spillet og blir enda tryggare på at det er meinga at eg skal studere juss.
Saman med stipendiatane, Inger Lise og Lidvar har eg nokre fantastiske dagar på Bjorli. Me koser oss i trekket og får nokre koselige dagar saman utan stress og styr.
Mai:
Slutten på Høgtuneventyret nærmer seg med stormskritt. Eg blir melankolsk og for kvar ting eg gjer tenker eg "dette er siste gang eg..." Samtidig begynner eg virkelig å føle meg ferdig. Eg er klar for nye utfordringar og eit liv utanfor internatbobla.
10 mai fell ganske mange tårer i gymsalen og ute på tunet. Eventyret er verkeleg slutt og eg vil aldri meir "høyre til" på Høgtun. Kvar gang eg kjem tilbake vi det vere ein ny flokk med elevar som ser dumt på meg og lurer på kva eg gjer der.
17 mai er eg med Sissel på frukost på lagshuset. Her helser eg for første gang på mange av dei som no er blitt venner av meg. Me går i tog og på ettermiddagen koser me oss med grilling og sosialt samver i hagen til Sissel.
Siste helga i mai prøver eg meg som "aleinemamma". Eg passer dei fire herlige søskenbarna mine på Os. Heldigvis er det varmt og fint så me koser oss mykje ute, bader i vannsprederen, leiker i barnehagen, samler insekter og spiser mykje is! Kjempekoselig!
Juni:
Eg flytter inn i leiligheten min. Pengane flyr ut vindauget, eller nærare bestemt opp i kassa på Ikea og Living.
12-15 reiser eg, Solveig og Lina på jentetur til London. Me bur på KFUK-hjemmet(kan absolutt anbefalast!) og nyter dagane til fulle. Madame tussauds, Billy elliot, Hamleys og harrods er nokre av tinga me fekk med oss. Me såg dessutan det meste som er verdt å sjå, men til Lina sin frustrasjon var ikkje eg og Solveig villige til å betala oss inn så mange plasser. Den mest brukte setningen på heile turen trur eg var "Liiiina, kjem du..." trur det er få som har så mange bilder av Londons bygninger som Lina...
Eg fortsetter ferien min på hytta i Molde. Her krangler eg med grasklipperen, gir opp og prøver meg med ljåen(ikkje særleg vellukka), har besøk av bestefar på hytta, besøker bestefar og bestemor på kvam, får besøk av Lene på hytta, linda og birgitte stikker og innom. Er ein tur på Høgtun på Sahara og nyter ellers det gode hytteliv. Trur ikkje det finns nokon plass på jord som kan måle seg med hytta i Molde. Det er mitt paradis på jord!
28 juni er eg så heldig at eg får vere med på Hilde og Eivind sitt bryllup i Skånevik. Det var ein kjempekjekk dag med god mat og artig underholdning. Utrulig koselig å få vere med å feire dette fantastiske paret!
juli:
Eg begynner i verdens beste sommerjobb. Eg arbeider på dagavdelinga på landås menighets eldresenter. Her er det fantastiske medarbeidare og brukere. Eg blir tatt utrulig godt imot og får bli kjent med mange herlige mennesker.
12.juli får eg vere med å vere med å feire Ingrid og Andreas som sa ja til kvarandre i Rosendal. I kirka holdt eg på å bryte sammen i latter av fleire grunner, blant anna gjorde presten det vanskelig for meg då han sa feil namn (Audun, Andreas, er det så nøye?). Ingrid var ei vakker brud og Andreas såg ikkje så verst ut han heller;) Medan dei andre gjestene åt middag fekk eg tid til å besøke slekta mi i Rosendal. Det var lenge sidan eg hadde sett dei så det var kjekt å sjå dei igjen. Spesielt koselig å få prate og henge med kusina mi Kristin!
Eg, Sissel, Marta og Astrid slutta oss igjen saman med selskapet til kaffien. Trur aldri eg har opplevd eit kakebord med så mange gode kaker (har du oppskriften på den snickerskaka Ingrid? og så på den sjokoladekaka med bringebærfromasj(?) ?) Det var utrulig koselig å bli invitert, og eg eg er glad for at eg fekk vere med å feire denne store dagen!
August:
11 august er årets skumlaste dag. Eg begynner på livet som student... I motsetning til dei andre fakulteta kor dei første vekene berre går med til fadderaktivitetar og tull begynner vi på det uridiske fakultet med forelsesninger allerede første veka. Vi har sjølvsagt også masse fadderopplegg. Eg er med i den eminente faddergruppa "lille promille" som er i regi av juss navigatørane. Utrulig bra at det var eit tilbod for oss som ikkje ville drikke også!
Siste helga i august er eg med på Bli-kjent tur med laget. Ein utrulig koselig tur med turgåing i fin natur og mykje sosialt samvær og hyttekos.
September:
Eg stresser med Ex.fac oppgave og Ex.phil oppgaver denne månaden. Korleis eg klarte å sitte 6-7 timar til dagen på skulebenken på videregåande blir plutselig eit mysterium. Etter to timer forelesning og to timer seminar er eg heilt skutt og må heim og sove litt.
Ettersom hausten er utrulig fin i Bergen blir det mange fine dagar med kubbespel i hagen til Sissel og grilling i Nordnesparken. Kjekt å bli kjent med nye folk!
12-14 sep. reiser eg, Sissel, Kristine, Kristian, Jo Are, Victor, Elmer og Vegard til Olden. Her har me nokre fine dagar med tur til briksdalen, shopping i Olden "sentrum" og koselige kvelder i Smith-husa. Familien til Sissel diska opp med nydelig mat. Her var det baka både brød, boller og sjokoladekake til me kom. Det var ein utrulig koselig tur kor Sissel nesten overbeviste oss alle om at ho kom fra "verdas vakraste sving".
Oktober:
Eg får beøk av Solvei og Lina som har haustferie! Fantastisk kjekt å henge med dei igjen. Me et peanøtt og karamell is rett frå boksen, is med varm sjokoladepudding, henger med Karoline og Bjørnar, og har det berre fantastisk kjekt saman. Eine dagen inviterer Karoline og Bjørnar oss på middag. Her får me servert smalahove. Det falt ikkje like godt i smak hos alle, men eg syntes det var heilt fantastisk! Absolutt eit av årets mat-høgdepunkt! Dette var også dagen eg fekk det for meg at eg hadde lyst på kaffi for første gang. Sært!
Etter ein "eksamen" og ei oppgaveinnlevering blir eg denne månaden ferdig med mitt første fag på universitetet. Aldri meir ex.fac!
17-19 er eg ein tur tilbake på Høgtun. Fantastisk kjekt å vere tilbake, men litt rart og. Det er jo plutselig ein heilt anna flokk med elever som "høyrer heime" der. Men det var uansett kjekt å treffe att folk, sjølv om eg fekk prata altfor lite med dei fleste.
I slutten av mnd står eg på beta-breddetesten og leverer inn oppgava mi. Eg begynner å sjå enden på ex.phil marerittet.
November:
Eg reiser heim ei helg og har nokre intensive dagar med notatskriving til ex.phil alfa breddetesten. Ettersom eg nesten ikkje gjekk på forelesningane og nesten ikkje har lest har eg litt panikk for å stryke på breddetesten. Helga med notatskriving redder meg heldigvis og eg kan endelig seie meg ferdig med ex.phil.
Etter månader med kjedelige og urelevante fag tar me endelig til med det første juridiske faget, forvaltningsrett. Forelesaren vår er kjempesøt og arbeidsgruppa mi virkes grei ut. Eg, Ane og Helge starter kollokvie. Her har vi ein grei arbeidsfordeling. Eg og Ane prater om alt anna medan Helge prøver å få gjort noko...
Desember:
Eg er frustrert ettersom julesteminga er totalt fraverande. Første helga stresser eg og Sissel med å pynte til julebordet på lagshuset. Som vanleg angrer vi litt på at vi ikkje begynte tidlegare. til slutt kjem me heldigvis til havn og eg må seie meg ganske fornøyd mes resultatet. Kanskje hadde me ikkje dei mest praktiske løsningane på alt, men stileg vart det;)
Eg har min første heimeeksamen og stresser livet av meg for å få den kort nok. Er ikkje så lett for meg som er glad i å bruke maaaaange ord på å seie lite å skrive så kort og konsist som dei absolutt vil ha oss jusstudentar til.
Etter ein tur til optikar får eg vite at eg ser akkurat like godt/dårlig som eg gjorde for tre år sidan. Eg trur ikkje heilt på dette ettersom eg synes synet mitt har blitt merkbart dårlegare det siste året. Men,men, så sparte eg i alle fall pengane til nye briller.
Til tross for at eg var overbevist om at jula kom til å bli avlyst, vart det jul i år og. I siste liten kom julestemninga til meg og det vart jul på skikkelig vis. Her snakkar me grevinnen og hovmesteren, tre nøtter til askepott, reisen til julestjernen, julegudstjeneste, pinnakjøtt, riskrem, dravle, kakemenn, mokkabønner, peppermyntegodt, lammerull, oksetunge, fenalår osv.osv.
Nyttårshelga reiste eg til Sissel i Olden. Pablo Og Marie var også med, så vi hadde koselige dagar med buzz, alias, fantasi og sing-star. Me rakk dessutan aldri å bli sulten ettersom det eine måltidet betre enn det andre vart servert. Her fekk eg for første gang smake lutafisk. Det var rett og slett nydelig!
Alt i alt må eg seie at eg har hatt eit ganke så bra år. Det einaste er at eg, som eg sa i innledninga, har oppdaga at eg er i ferd med å bli vaksen. Som dei som kjenner meg godt veit, er dette mi største frykt, så det er ikkje med glede eg tok i mot denne oppdaginga. Du lurer kanskje på korleis eg har oppdaga at eg er blitt vaksen. Det er rett og slett gjennom matveien. Det byrja i sommer då eg plutselig fekk lyst på tomat. Eg har aldri likt tomat, det er nemleg slikt som vaksne liker. Plutselig syntes eg at det var kjempegodt! Skremmande. Ikkje lenge etterpå kom den verste oppdaginga. Eg fekk plutselig lyst på kaffi. Eg, Liv Grete, den største kaffi motstandaren på jord fekk plutselig lyst på kaffi, og enda verre, eg likte det. Til jul fekk eg kaffitrakter, so frå no av er eg redd det berre kjem til å gå nedover med meg. Snart kjem eg vel til å bli like krakilsk som mamma om eg ikkje har fått kaffi på nokre timar. Det siste beviset fekk eg i jula då eg smakte sursild, rømmesild, og toamatsild. Dette har eg aldri spist, det må jo vere det ultimate voksenpålegg. Skuffelsen var difor stor då eg oppdaga at eg syntes det var kjempegodt. Eg må nok innsjå det, eg er i ferd med å bli vaksen. Om ein mnd blir eg jo faktisk 22 og,så det er kanskje på tide??
Godt nyttår alle saman! Eg gleder meg til eit nytt år saman med dåke!
21.12.08
Jakten på julestemningen
I dag er det 21 desember. Med andre ord er det lille julaften i over i morgen. Om to dager skal jeg altså spise julegrøt, pynte juletreet, pynte resten av huset, hjelpe mamma med juledekorasjonene og til slutt sette meg ned, glad og fornøyd, og se på Grevinnen og hovmesteren med "jule-mouse-in-the-mouse" (ikke spør, jeg var liten når det navnet ble til) i armkroken. Dette forutsetter riktignok at overimorgen faktisk kommer. Jeg har nemlig de siste dagene blitt overbevist om at det kommer til å skje noe som gjør at hele julen blir avlyst i år. Kanskje bryter 3. verdenskrig ut, kanskje kommer en gigantisk meteor og smadrer jorden, ikke vet jeg, men jeg blir i alle fall ikke overrasket om noen kommer til meg innen kort tid og sier "sorry, men i år blir det faktisk ikke jul".
Du synes kanskje dette er et svært så pessimistisk syn på tilværelsen. Det kan jeg forsåvidt være enig i. Men samtidig forstår jeg rett og slett ikke hvordan det kan bli jul når julestemningen er så totalt fraværende hos meg.
Forhåpentligvis kommer jeg til slutt i litt julestemning. Jeg krever ikke mye, bare jeg får en liten følelse av at nå er det faktisk jul, skal jeg bli fornøyd. Jeg innser nemlig at jeg aldri kommer til å få tilbake min barnslige julestemning igjen. jeg skulle ønske det ikke var sant, men uheldigvis er det det.
Selv om ikke julestemningen er på plass er jeg i alle fall begynt å komme i havn med juleforberedelsene. Presangene er kjøpt og pakket inn, kakemanndeigen står i kjøleskapet og kokkosbollene står og stivner.
Jeg har et lite håp om at litt julestemning skal synke inn over meg i det jeg står og skriker til kakemanndeigen som klistrer seg fast i bordet og nekter å slippe taket. Kanskje kommer det også litt stemning snikende når jeg for tredje gang mister den samme kokkosbollen ned i sjokoladen slik at den smelter enda litt til og blir enda mer umulig å ha med å gjøre. Om ikke dette slår til håper jeg en tur i kirken i kveld vil gjøre susen. Der skal nemlig koret til mamma synge julen inn. Jeg har troen på at det kan hjelpe. Tror jeg...
Du synes kanskje dette er et svært så pessimistisk syn på tilværelsen. Det kan jeg forsåvidt være enig i. Men samtidig forstår jeg rett og slett ikke hvordan det kan bli jul når julestemningen er så totalt fraværende hos meg.
Forhåpentligvis kommer jeg til slutt i litt julestemning. Jeg krever ikke mye, bare jeg får en liten følelse av at nå er det faktisk jul, skal jeg bli fornøyd. Jeg innser nemlig at jeg aldri kommer til å få tilbake min barnslige julestemning igjen. jeg skulle ønske det ikke var sant, men uheldigvis er det det.
Selv om ikke julestemningen er på plass er jeg i alle fall begynt å komme i havn med juleforberedelsene. Presangene er kjøpt og pakket inn, kakemanndeigen står i kjøleskapet og kokkosbollene står og stivner.
Jeg har et lite håp om at litt julestemning skal synke inn over meg i det jeg står og skriker til kakemanndeigen som klistrer seg fast i bordet og nekter å slippe taket. Kanskje kommer det også litt stemning snikende når jeg for tredje gang mister den samme kokkosbollen ned i sjokoladen slik at den smelter enda litt til og blir enda mer umulig å ha med å gjøre. Om ikke dette slår til håper jeg en tur i kirken i kveld vil gjøre susen. Der skal nemlig koret til mamma synge julen inn. Jeg har troen på at det kan hjelpe. Tror jeg...
16.12.08
mysterium
Første søndag i advent tente eg første lyset i adventsstaken. Sida eg var i meir julestemning då enn eg har vore sidan stod lyset og tend lenge og vel. Det var derfor ganske stor høgdeforskjell på første og andre lyset då eg tende det andre. Denne forskjellen var fortsatt godt synlig då eg tende det tredje lyset i dag. Ikkje på noko tidspunkt har det andre lyset brent utan at det første lyset også har vore tend. Likevel er i dag det andre lyset lavare enn det første! Kvifor det? Kva er logikken i det liksom? Hmm...
14.12.08
Kjære lesar
Det hadde vore veldig koselig om du som les denne bloggen hadde lagt att ein liten kommentar eller helsing til meg. Det har seg nemleg slik at eg er eit nysgjerrig menneske, og etter at eg fekk meg ein "teljar" har eg oppdaga at det er ein del som er innom bloggen min i løpet av ein dag, problemet for nysgjerrige meg er at eg ikkje veit kven desse folka er... Så kjære lesar, om du hadde lagt att eit lite "hei" ein gong i blant, kanskje til og med ein liten tanke du fekk når du leste innlegget mitt, ja då hadde eg blitt veldig glad...
På førehand takk for tida du kjem til å bruke på å skrive nokre ord til meg
(forhåpentlegvis i alle fall. Om du derimot ikkje gidd kan du lese forrige linje som "på førehand FYFYSKAM for at du ikkje gidd å bry deg med å stille nysgjerrigheta mi...")
overogutogtakktilknut(?)
På førehand takk for tida du kjem til å bruke på å skrive nokre ord til meg
(forhåpentlegvis i alle fall. Om du derimot ikkje gidd kan du lese forrige linje som "på førehand FYFYSKAM for at du ikkje gidd å bry deg med å stille nysgjerrigheta mi...")
overogutogtakktilknut(?)
11.12.08
Savn
Når ein skal jobbe med heimeeksamen er det fort gjort å finne andre ting å ta seg til. Det at ein skriv på Pc og må ha internett oppe for å ha lett tilgang til informasjon hjelper heller ikkje på konsentrasjonen. Det er fort gjort å forville seg inn på alle andre nettsider enn lovdata og rettsdata, sjølv om det eigentlig er her ein burde bruke tida.
Sjølv har eg nett komt inn att etter ein fantastisk koselig tur ute i det fine veret. Ragnhild ringte nemlig og lurte på om eg ville vere med på ein luftetur, og det var eit tilbod eg ikkje kunne sei nei til. Me tok med oss kvar vår termokopp med kaffi og tok beina fatt. Ingen av oss viste heilt kor me skulle, men beina våras førte oss først opp nygårdshøyden og så forvilla me oss vidare over brua og tilbake. Herlig med kald og frisk luft i lungane og ein varm kopp med kaffi i handa! Samtalen var heller ikkje å forakte, det gjorde godt å få snakke om litt anna enn Ot.prp'er, ordlydstolkninger og spørsmålet om Peder Valtin har "rettslig klageinteresse".
Men altså, vel heime att satte eg meg til rette med dataen på fanget og tenkte eg skulle komme raskt i gang med oppgåvekortinga mi (som for det meste går ut på å omformulere dårlige formuleringer til bedre, men lengre formuleringer. Rart, men oppgåva blir ikkje så mykje kortere av det... hjelp!). Men ettersom eg hadde vore vekke ei stund måtte eg sjølvsagt ein tur på bloggen og facebook for å sjå om nokon hadde skreve noko til meg (det var det sjølvsagt ingen som hadde, bombe!). Når det var unnagjort tenkte eg at eg måtte ein tur på heimesida til Høgtun, berre for å slå fast at det ikkje var komt ut noko der liksom(det var det sjølvsagt ikkje, nett som forventa). Og no kjem me snart til poenget med dette innlegget her. På hogtun.no ligg det nemlig link til torvikbukt.no og her finn du på venstre side ein link som heiter Webkamera. Eg havna altså her og fann meg sjøl sittande med savn i blikket framfor to bilder frå verdas vakraste bygd. SAVN!
Tankane svirra raskt tilbake til torvika i førjulstider. Å gå på tur til trimposten i kveldsmørket, sjå ned på lysa frå bygda, kjenne julestemningen synke inn over seg. Det kvite reinsfjellet som bleinka seg i sola, å gå til Joker for å kjøpe julebrus og mandariner, få raude roser i kinna, komma opp at og setje seg på tekstilen med julemusikk på cd-spelaren og god tid til å lage både julekort og julegaver.
Eg savner Høgtun, eg savner Torvika, eg savner å ha all tida mi til fri disposisjon. Ingen oppgåver som må inn, ikkje noko pensum som burde lesast, og ingen eksamen som ligg og ventar rett over jul.
På Høgtun hadde eg god tid til å få julestemning. Der gjekk det i julekaker på matlaging valgfag, julepynt og julegåver på multikunst og saum og utstyrslaging, adventsnøtter kvar einaste morgonsamling, advetsstaketenning og julesanger som vekas song.
I år har eg ikkje fått julestemning enda. Eg oppdaga i går at eg bere har ei veke att til ferie. I morgon er det 12.12 og 12 dager til jul(og Renate sin bursdag), men for meg er jula framleis ein fjern virkelighet. Eg har ikkje ein einaste gåve i boks, har ikkje laga eit einaste julekort, og har enda ikkje satt på ein julecd i leiligheten. Jula synes som noko fjernt, noko som er langt vekke og som kan hende ikkje kjem til å hende i det heile.
Eg er eit menneske som er glad i tradisjoner. Ting bør være og gjerast slik det bruker. I år er ingenting som det bruker å vere. For første gang på fem år tilbringer eg ikkje førjulstida tett oppå vennane mine på eit internat. For første gang i livet mitt tilbringer eg førjulstida i min eigen leilighet, aleine... Sjølvsagt har eg mange venner rundt meg, og eg tilbringer mykje tid med dei, men det er likevel ikkje det same. Dessuten er og har me alle vore opptatte med oppgåver og eksamenslesing. Det er så mykje som skjer og så mykje som skal bli gjort at adventstida og juleforberedelsane kjem i andre rekke. Dette er nytt for meg og eg veit ikkje heilt om eg liker det.
Om 13 dager er det altså jul. Då har eg forhåpentligvis fått laga, kjøpt, sent og levert alle julegåver. Julekort er kanskje laga og sendt, kanskje ikkje. Eg er heime og har kan hende fått litt julestemning. Eg håper i alle fall at stemninga kjem når eg kjem heim og får satt meg sjølv i sving med julekakebakst og gode greier.
Men først, ja no, må eg sjå til å få gjort ferdig heimeeksamenen. Så no får bere advent vere advent og jul vere jul. No er det nemlig Peder Valtin, Preben Ås, Lars Lie, Britt Holm, Sture Vik, Svanhild Mo og alle dei øvrige innbyggarane i kystkommunen Skreivik som er viktige.
Eg savner Høgtun, eg savner Torvika, eg savner internatlivet og eg savner julesteminga mi
Savn...
Sjølv har eg nett komt inn att etter ein fantastisk koselig tur ute i det fine veret. Ragnhild ringte nemlig og lurte på om eg ville vere med på ein luftetur, og det var eit tilbod eg ikkje kunne sei nei til. Me tok med oss kvar vår termokopp med kaffi og tok beina fatt. Ingen av oss viste heilt kor me skulle, men beina våras førte oss først opp nygårdshøyden og så forvilla me oss vidare over brua og tilbake. Herlig med kald og frisk luft i lungane og ein varm kopp med kaffi i handa! Samtalen var heller ikkje å forakte, det gjorde godt å få snakke om litt anna enn Ot.prp'er, ordlydstolkninger og spørsmålet om Peder Valtin har "rettslig klageinteresse".
Men altså, vel heime att satte eg meg til rette med dataen på fanget og tenkte eg skulle komme raskt i gang med oppgåvekortinga mi (som for det meste går ut på å omformulere dårlige formuleringer til bedre, men lengre formuleringer. Rart, men oppgåva blir ikkje så mykje kortere av det... hjelp!). Men ettersom eg hadde vore vekke ei stund måtte eg sjølvsagt ein tur på bloggen og facebook for å sjå om nokon hadde skreve noko til meg (det var det sjølvsagt ingen som hadde, bombe!). Når det var unnagjort tenkte eg at eg måtte ein tur på heimesida til Høgtun, berre for å slå fast at det ikkje var komt ut noko der liksom(det var det sjølvsagt ikkje, nett som forventa). Og no kjem me snart til poenget med dette innlegget her. På hogtun.no ligg det nemlig link til torvikbukt.no og her finn du på venstre side ein link som heiter Webkamera. Eg havna altså her og fann meg sjøl sittande med savn i blikket framfor to bilder frå verdas vakraste bygd. SAVN!
Tankane svirra raskt tilbake til torvika i førjulstider. Å gå på tur til trimposten i kveldsmørket, sjå ned på lysa frå bygda, kjenne julestemningen synke inn over seg. Det kvite reinsfjellet som bleinka seg i sola, å gå til Joker for å kjøpe julebrus og mandariner, få raude roser i kinna, komma opp at og setje seg på tekstilen med julemusikk på cd-spelaren og god tid til å lage både julekort og julegaver.
Eg savner Høgtun, eg savner Torvika, eg savner å ha all tida mi til fri disposisjon. Ingen oppgåver som må inn, ikkje noko pensum som burde lesast, og ingen eksamen som ligg og ventar rett over jul.
På Høgtun hadde eg god tid til å få julestemning. Der gjekk det i julekaker på matlaging valgfag, julepynt og julegåver på multikunst og saum og utstyrslaging, adventsnøtter kvar einaste morgonsamling, advetsstaketenning og julesanger som vekas song.
I år har eg ikkje fått julestemning enda. Eg oppdaga i går at eg bere har ei veke att til ferie. I morgon er det 12.12 og 12 dager til jul(og Renate sin bursdag), men for meg er jula framleis ein fjern virkelighet. Eg har ikkje ein einaste gåve i boks, har ikkje laga eit einaste julekort, og har enda ikkje satt på ein julecd i leiligheten. Jula synes som noko fjernt, noko som er langt vekke og som kan hende ikkje kjem til å hende i det heile.
Eg er eit menneske som er glad i tradisjoner. Ting bør være og gjerast slik det bruker. I år er ingenting som det bruker å vere. For første gang på fem år tilbringer eg ikkje førjulstida tett oppå vennane mine på eit internat. For første gang i livet mitt tilbringer eg førjulstida i min eigen leilighet, aleine... Sjølvsagt har eg mange venner rundt meg, og eg tilbringer mykje tid med dei, men det er likevel ikkje det same. Dessuten er og har me alle vore opptatte med oppgåver og eksamenslesing. Det er så mykje som skjer og så mykje som skal bli gjort at adventstida og juleforberedelsane kjem i andre rekke. Dette er nytt for meg og eg veit ikkje heilt om eg liker det.
Om 13 dager er det altså jul. Då har eg forhåpentligvis fått laga, kjøpt, sent og levert alle julegåver. Julekort er kanskje laga og sendt, kanskje ikkje. Eg er heime og har kan hende fått litt julestemning. Eg håper i alle fall at stemninga kjem når eg kjem heim og får satt meg sjølv i sving med julekakebakst og gode greier.
Men først, ja no, må eg sjå til å få gjort ferdig heimeeksamenen. Så no får bere advent vere advent og jul vere jul. No er det nemlig Peder Valtin, Preben Ås, Lars Lie, Britt Holm, Sture Vik, Svanhild Mo og alle dei øvrige innbyggarane i kystkommunen Skreivik som er viktige.
Eg savner Høgtun, eg savner Torvika, eg savner internatlivet og eg savner julesteminga mi
Savn...
10.12.08
Heimeeksamen
Eg er ganske sikker på at dei stakkars juristane som skriv eksamensoppgåvene er juristar som stadig slit med traume etter sine eigne eksamensoppgåver. I eit forsøk på å ta igjen for dei håplause oppgåvane dei sjølv vart tvunge til å løyse, lager dei enda verre oppgåver sjølve. Jo verre oppgaver dei lager, jo meir fryder dei seg, og deira eigne traumer synes å forsvinne for ei lita stund.
Dessutan trur eg dei har konkurransar seg imellom. Dei konkurerer nok i fleire kategoriar. Mellom anna kan ein vinne ein stor pris for å skrive den oppgåva med flest bisarre men likevel relevante opplysningar. Vidare er det premie for den oppgåva med flest karakterar med underlige namn involvert, og for den oppgåva som klarer å trekkje inn flest ordlydstolkninger og fjerne forarbeid kan ein vinne ein ekstra gjev pris. Sjølve hovudgevinsten, den store vandrepokalen, går til den som skriv den oppgåva som får flest studenter til å henge seg opp i uvesentlige faktum og oversjå det eigentlege poenget med oppgåva.
Når eg blir stor skal eg bli eksamensoppgåveforfattar...
Dessutan trur eg dei har konkurransar seg imellom. Dei konkurerer nok i fleire kategoriar. Mellom anna kan ein vinne ein stor pris for å skrive den oppgåva med flest bisarre men likevel relevante opplysningar. Vidare er det premie for den oppgåva med flest karakterar med underlige namn involvert, og for den oppgåva som klarer å trekkje inn flest ordlydstolkninger og fjerne forarbeid kan ein vinne ein ekstra gjev pris. Sjølve hovudgevinsten, den store vandrepokalen, går til den som skriv den oppgåva som får flest studenter til å henge seg opp i uvesentlige faktum og oversjå det eigentlege poenget med oppgåva.
Når eg blir stor skal eg bli eksamensoppgåveforfattar...
9.12.08
8.12.08
River
Its coming on christmas
Theyre cutting down trees
Theyre putting up reindeer
And singing songs of joy and peace
Oh I wish I had a river
I could skate away on
But it dont snow here
It stays pretty green
Im going to make a lot of money
Then Im going to quit this crazy scene
I wish I had a river
I could skate away on
I wish I had a river so long
I would teach my feet to fly
Oh I wish I had a river
I could skate away on
I made my baby cry
He tried hard to help me
You know, he put me at ease
And he loved me so naughty
Made me weak in the knees
Oh I wish I had a river
I could skate away on
Im so hard to handle
Im selfish and Im sad
Now Ive gone and lost the best baby
That I ever had
Oh I wish I had a river
I could skate away on
I wish I had a river so long
I would teach my feet to fly
Oh I wish I had a river
I made my baby say goodbye
Its coming on christmas
Theyre cutting down trees
Theyre putting up reindeer
And singing songs of joy and peace
I wish I had a river
I could skate away on
-Joni Mitchell-
Theyre cutting down trees
Theyre putting up reindeer
And singing songs of joy and peace
Oh I wish I had a river
I could skate away on
But it dont snow here
It stays pretty green
Im going to make a lot of money
Then Im going to quit this crazy scene
I wish I had a river
I could skate away on
I wish I had a river so long
I would teach my feet to fly
Oh I wish I had a river
I could skate away on
I made my baby cry
He tried hard to help me
You know, he put me at ease
And he loved me so naughty
Made me weak in the knees
Oh I wish I had a river
I could skate away on
Im so hard to handle
Im selfish and Im sad
Now Ive gone and lost the best baby
That I ever had
Oh I wish I had a river
I could skate away on
I wish I had a river so long
I would teach my feet to fly
Oh I wish I had a river
I made my baby say goodbye
Its coming on christmas
Theyre cutting down trees
Theyre putting up reindeer
And singing songs of joy and peace
I wish I had a river
I could skate away on
-Joni Mitchell-
7.12.08
utfordring
Miriam var så "snill" at ho utfordra meg til å skrive 10 ting om meg sjølv, så då får eg vel bere gjera det... hmm... kor skal eg begynne?
- Eg er eit tenkande menneske. Eg tenker etter min egen smak altfor mykje. Alt eg sjøl gjer og seier analyserer eg oppi hodet mitt. På same måte analyserer eg det andre seier til meg og gjer rundt meg. Dette er ein egenskap eg absolutt ikkje liker ved meg sjølv. Ikkje sjeldan ønsker eg at eg hadde hatt ein av-på knapp til tankane mine. Den hadde i tilfellet for det meste stått på "av". Ting eg har sagt eller gjort som eg tenker meg fram til at var dumt kan plage meg i mange år framover. Plutselig dukker det opp i tankane mine. Dette bringer meg over på punkt 2.
- Eg kommenterer mine egne tanker høgt. Dersom du har vore litt med meg har du kanskje lagt merke til at eg stadig kjem med utsagn som "ja,ja", "uff", "Nei!", "æsj", "hmm", "ja,okey". Dette er egentlig ikkje for å fylle eventuelle pinlige stilheter eller øvrige tomrom, men berre meg som kommenterer mine egne tankar. Eg har prøvd å slutte med dette, men det er jammen meg ikkje lett. Eigentleg har det berre blitt verre i det siste.
- Eg kan være ganske så hissig. Treff du meg i rett humør bør du passe på hvilke knapper du trykker på. Likestilling og kjønnsroller er eit emne eg lett tenner på, så har du bastante meininger på det området bør du passe deg. Du bør heller ikkje krangle for mykje med meg når det gjeld baking. Folk har ein tendens til å røre i kakerører. Dette er FEIL! kakerører skal vendast. Då blir kakene luftige og fine. Egentlig er eg ganske kranglete når det gjeld matlaging generelt. Eg har nemlig mine meininger om korleis ting skal gjerast, og om du ikkje gjer det slik og derpå nekter å gjere det slik eg bruker å gjere det kan du risikere at eg får eit lite angstanfall. Som eg uttalte i til Solveig og Miriam i fjor: "eg får fysisk vondt inni meg når du gjer det sånn".
- Sjølv om eg er hissig er eg ikkje langsint. Eg kan vere ganske skarp i kommentaren der og då, men unskylder meg som oftast med ein gang (om eg ikkje gjer det skal du likevel ikkje ta det så tungt, eg er mest sannsynlig ikkje sint på deg lenger likavel;)). Sjølv om eg vil være sint lenge klarer eg det ikkje. Som oftast i alle fall. Eg kan nemlig hugse ein gang eg har vore skikkelig langsint. I fleire veker, faktisk månader trur eg, kjente eg det kokte i meg kvar gang denne personen sa eller gjorde den minste ting. Dette er den verste perioden eg har hatt i mitt liv. Ein grusom opplevelse!
- Eg høyrer til ein sjeldan personlighetstype. I følge ein test vi tok på Høgtun har eg ein personlighet som bare 1% av befolkningen har. Når eg las beskrivelsen av denne personlighetstypen følte eg meg ganke avslørt. Det var rett og slett ein kort oppsumering av meg og mine positive og negative sider. Det var litt skremmande at nokon kunne fortelle meg kven eg var berre ved at eg svarte på nokre spørsmål. Ein setning i beskrivelsen av personlighetstypen min bringer meg over på neste punkt
- "denne personlighetstypen har kanskje størst vansker av alle personlighetstypene med å finne og beholde en make". Eg er redd for å aldri finne meg ein mann og livspartner. Ikkje misforstå meg, eg er ikkje desperat. Eg har liksom ikkje angst fordi eg ikkje har funn nokon endo, det er berre det at tanken på å leve heile livet aleine skremmer meg. Tanken på å gå gjennom livet uten ein å dele det med skremmer meg faktisk skikkelig. Når eg så ser rundt meg på alle dei fantastiske menneskene som er ein del eldre enn meg og framleis ikkje har funne seg nokon blir eg enda meir skremd. Når dei ikkje finn seg nokon, kvifor skal eg?
- Eg er livredd for å bli vaksen. Dei siste åra har eg likevel innsett at eg er i ferd med å bli nettopp det. Det byrja med at eg gjekk frå å tenke "ååå.. så søt!" til å tenke "ååå... så søt, ein sånn vil eg ha!" kvar gang eg ser ein søt unge. Så begynte eg å drikke te. Eg som alltid har synes te har smakt bittert og fælt begynte plutselig å like det i fjor haust. No er eg nærmast avhengig. Så i sommar fekk eg plutselig eit anfall av at eg hadde lyst på tomat. Eg HATA tomat før. Heime kunne me ikkje ha tomaten i salaten fordi eg meinte smaken spredde seg og ødlagde heile salaten for meg. Men i sommar fekk eg altså plutselig lyst på det, og det var godt! Det smakte jo fantastisk! Ikkje finn eg nokon anna forklaring enn at eg er i ferd med å bli vaksen. Det heile toppa seg i haust då eg ein dag sat hos Karoline og Bjørnar og tenkte "eg har lyst på kaffi" Dette var jo ein heilt fjern tanke, for eg har alltid hata kaffi. Har aldri forstått korleis folk kan like den bitre og grusomme drikken. Men denne dagen hadde eg altså lyst på, og Bjørnar var så snill at han kokte ein kopp til meg. Eg kan ikkje sei anna enn "fantastisk!" det smakte nydelig! Etter det har eg berre blitt meir og meir glad i denne "voksendrikken". Det endelige beviset på at eg er i ferd med å bli voksen.
- til trass for at eg som vist over er i ferd med å bli voksen, held eg også mitt barsnlige sinn ved like. No i desember ser eg Amalies jul på dvd og fryder meg over kvar episode. Når den første snøen kom måtte eg springe ut og kjenne snøflaka mot ansiktet. Ingenting var som å gå og sparke i haustløvet då det låg tjukt på fortaua, og eg fryder meg kvar gang eg får spele spel eller "leike" med vennane mine. Samtidig blir det ikkje heilt det same. Følelsen av å være fem år og bekymringslaus får eg aldri tilbake. Desverre...
- Eg har enkelte sære vaner. For eksempel klarer eg ikkje pusse tenna utan å ha noko anna å gjere samtidig. Det beste er å ha noko å lese på. Om eg ikkje har ei bok eller eit blad i nærheten tar eg fatt på innholdsfortegnelsen på shampoo flasker, hudkremer og liknande produkt eg har i nærheten. Av og til må eg også undersøke om eg framleis har evnen til å børste håret og pusse tenna samstundes i behold. Det brukte eg nemlig mykje tid på å øve meg opp til då eg var liten.
- Eg har alltid sagt at eg ikkje skal bli lærar. Derfor var det litt skremmande då eg på første forelesning på universitetet tok meg sjølv i å tenke "eg har egentlig lyst å være den som står der framme og foreleser". Eg veit ikkje heilt kor seriøs den tanken var, men eg veit heller ikkje kva i all verda eg skal bruka juristutdanninga mi til. Kven veit kva framtida vil bringe...
Så var det spørsmålet om kven eg skal sende denne vidare til. Eg har ikkje heilt oversikt over kven som har hatt han, men eg prøver meg på Lene, Marta og Erling.
Dårlig dag
Du merker det i det du opnar augene; dette er ein dårlig dag. Alt synes svart, grått og trist, leiligheten er rotete, du veit at på kjøkkenet er det kaos. Dersom du vil ha reine klær å gå med i morgon bør du vaske ei maskin eller to. Du er trøtt. Har så og sei ikkje vore heime dei siste tre-fire dagane. fekk ikkje lagt deg før klokka var kvart på fire i natt. Heimeeksamen ligg og venter på deg. Du fekk han på fredag, har så vidt fått tid til å skumma gjennom, berre for å sjå at her er det utrulig mange tråder som skal nøstas opp i.
Du snur deg rundt, orker ikkje ta stilling til alt, prøver å få sove att. Ein time med underlige drømmer avbrutt av simon and garfunkel kvart 9. minutt ligg foran deg. Draumane veksler mellom basisgruppe, bks-julebord og jakten på kjærligheten. Ein heilt "logisk" kombinasjon. Korleis jakten på kjærligheten klarte å snika seg inn er eit mysterium. Du har aldri fulgt med på serien. Så handla den delen av draumen også mest om at du var i studio og spiste opp kakene deltakarane skulle få etter at dei hadde kunngjort kven dei hadde valgt. Igjen, heilt logisk, kakene var nemleg kremkaker, du er ikkje spesielt glad i kremkaker. I draumen sprang du mellom Tv-studioet og gutane på basisgruppa som sat og såg ein svært dårleg film i ein sofa på ein terrasse, denne terrassen var forøvrig i samme bygg som tv-studioet til jakten på kjærligheten. Du slår til sist opp augene, innser at dette ikkje går. Før eller sidan må du ut av den varme, trygge senga og møte dagen. Du set beina på golvet, uheldigvis med feil fot først.
Etter ein kort tur på badet står frukosten for tur. Du har ikkje brød, ikkje knekkebrød heller. Ligg visst nokre rundstykker i fryseren, men dei er frossne. Heldigvis har du litt melk i kjøleskapet og vatn i springen, du bestemmer deg for å lage havregrynsgraut slik du liker den best, med litt melk og litt vatn. Då ser du at gryta står skitten på oppvaskbenken. Du gidd ikkje vaske den, i staden konkludere du med at du kan lage graut på Høgtun vis, meg vatn frå vannkokaren. Du fyller den og set han på. Går inn i stova og ventar på at vatnet skal koke. Det er da du kjem på at du gjekk tom for havregryn tidligare i veka. Du irriterar deg høglydt. Sidan du bur aleine er det ingen som høyrer deg. Du kjenner du blir litt frustrert over det akkurat i øyeblikket. Ein god klem frå nokon som brydde seg hadde nemlig gjort seg no. Etter litt romstering i kjøleskapet finn du litt kornblanding. Du har absolutt ikkje lyst på det, men frukost må du ha, så du må berre ta til takke med det. Sidan det ikkje vart graut av det kokte vatnet kan du no bruke det til ein stor kopp med te. Sidan det er 2. søndag i advent vel du adventsteen din. Eit lyspunkt i ein ellers mørk morgon.
Du skrur på dataen. Set deg godt til rette med eit teppe over deg og daten på fanget. Du prøver internett, det virker ikkje. Du må opp og romstere litt. Av og på med routeren, inn og ut med kabler og kontakter, til sist virker det. Du set deg på ny til rette i sofen. Et kornblandingen du ikkje hadde lyst på og drikk teen, samtidig som du svarer på alle dei teite julekalenderene du har begynt på på internett. Du kjenner du er litt irritert over at du ikkje har fått svart dei siste to dagane. Typisk at det var akkurat dei dagane du ville vunnet. Samtidig lurer du litt på kva du egentlig skal med 5 kg sjokolade...
På facebook gjer du det du egentlig synes er tåpelig. Du bruker statusfeltet til å fortelle heile verda at du egentlig ikkje har ein særleg bra dag. Du får straks respons frå to gode veninner. Det gjer godt, du kjenner humøret blir litt bedre. Så ser du at du har fått ein melding frå ei på basisgruppa i på "tavla" di. Du må trekke på smilebåndet og le litt. Intern humor er ein fin ting. Etter forrige basis har vi nok av det. Humøret er på veg oppover, men du ser framleis mørkt på dagen. Så kjem du på at du skal på adventskos med Høgtun-gjengen i kveld, at det ligg ein episode med greys anatomy på nettet som du ikkje har sett enda, og at i veska ligg ein pakke med poppcorn du fekk på julebordet i går då du vart kåra til "årets nykommer" i BKS. Sjølv om humøret framleis ikkje er på topp har det som var heilt svart for ein time sidan, begynt å få ein lysare gråtone. Du innser at egentlig har du det veldig bra, egentlig har du absolutt ingenting å klage over, egentlig burde du heller bruke tida på å takke for alt du har, og alle dei du har rundt deg som bryr seg. Det er ikkje alltid like lett å rulle seg ut av sjølvmedlidenheten, men du bestemmer deg for at du no skal gjere eit ærleg forsøk....
Du snur deg rundt, orker ikkje ta stilling til alt, prøver å få sove att. Ein time med underlige drømmer avbrutt av simon and garfunkel kvart 9. minutt ligg foran deg. Draumane veksler mellom basisgruppe, bks-julebord og jakten på kjærligheten. Ein heilt "logisk" kombinasjon. Korleis jakten på kjærligheten klarte å snika seg inn er eit mysterium. Du har aldri fulgt med på serien. Så handla den delen av draumen også mest om at du var i studio og spiste opp kakene deltakarane skulle få etter at dei hadde kunngjort kven dei hadde valgt. Igjen, heilt logisk, kakene var nemleg kremkaker, du er ikkje spesielt glad i kremkaker. I draumen sprang du mellom Tv-studioet og gutane på basisgruppa som sat og såg ein svært dårleg film i ein sofa på ein terrasse, denne terrassen var forøvrig i samme bygg som tv-studioet til jakten på kjærligheten. Du slår til sist opp augene, innser at dette ikkje går. Før eller sidan må du ut av den varme, trygge senga og møte dagen. Du set beina på golvet, uheldigvis med feil fot først.
Etter ein kort tur på badet står frukosten for tur. Du har ikkje brød, ikkje knekkebrød heller. Ligg visst nokre rundstykker i fryseren, men dei er frossne. Heldigvis har du litt melk i kjøleskapet og vatn i springen, du bestemmer deg for å lage havregrynsgraut slik du liker den best, med litt melk og litt vatn. Då ser du at gryta står skitten på oppvaskbenken. Du gidd ikkje vaske den, i staden konkludere du med at du kan lage graut på Høgtun vis, meg vatn frå vannkokaren. Du fyller den og set han på. Går inn i stova og ventar på at vatnet skal koke. Det er da du kjem på at du gjekk tom for havregryn tidligare i veka. Du irriterar deg høglydt. Sidan du bur aleine er det ingen som høyrer deg. Du kjenner du blir litt frustrert over det akkurat i øyeblikket. Ein god klem frå nokon som brydde seg hadde nemlig gjort seg no. Etter litt romstering i kjøleskapet finn du litt kornblanding. Du har absolutt ikkje lyst på det, men frukost må du ha, så du må berre ta til takke med det. Sidan det ikkje vart graut av det kokte vatnet kan du no bruke det til ein stor kopp med te. Sidan det er 2. søndag i advent vel du adventsteen din. Eit lyspunkt i ein ellers mørk morgon.
Du skrur på dataen. Set deg godt til rette med eit teppe over deg og daten på fanget. Du prøver internett, det virker ikkje. Du må opp og romstere litt. Av og på med routeren, inn og ut med kabler og kontakter, til sist virker det. Du set deg på ny til rette i sofen. Et kornblandingen du ikkje hadde lyst på og drikk teen, samtidig som du svarer på alle dei teite julekalenderene du har begynt på på internett. Du kjenner du er litt irritert over at du ikkje har fått svart dei siste to dagane. Typisk at det var akkurat dei dagane du ville vunnet. Samtidig lurer du litt på kva du egentlig skal med 5 kg sjokolade...
På facebook gjer du det du egentlig synes er tåpelig. Du bruker statusfeltet til å fortelle heile verda at du egentlig ikkje har ein særleg bra dag. Du får straks respons frå to gode veninner. Det gjer godt, du kjenner humøret blir litt bedre. Så ser du at du har fått ein melding frå ei på basisgruppa i på "tavla" di. Du må trekke på smilebåndet og le litt. Intern humor er ein fin ting. Etter forrige basis har vi nok av det. Humøret er på veg oppover, men du ser framleis mørkt på dagen. Så kjem du på at du skal på adventskos med Høgtun-gjengen i kveld, at det ligg ein episode med greys anatomy på nettet som du ikkje har sett enda, og at i veska ligg ein pakke med poppcorn du fekk på julebordet i går då du vart kåra til "årets nykommer" i BKS. Sjølv om humøret framleis ikkje er på topp har det som var heilt svart for ein time sidan, begynt å få ein lysare gråtone. Du innser at egentlig har du det veldig bra, egentlig har du absolutt ingenting å klage over, egentlig burde du heller bruke tida på å takke for alt du har, og alle dei du har rundt deg som bryr seg. Det er ikkje alltid like lett å rulle seg ut av sjølvmedlidenheten, men du bestemmer deg for at du no skal gjere eit ærleg forsøk....
3.12.08
Kor mange er det eigentleg som les bloggen min?
Etter å ha fundert og vurdert i lange tider har eg no installert ein "teljar" her på bloggen min. Det blir spanande å sjå kor mange som eigentleg er innom og les mine svært så spanande(eller ikkje) innlegg. Samtidig er det ein grunn til at eg ikkje har gjort det før. Eg er nemleg redd for at teljaren skal stadfeste det eg har frykta lenge, nemleg at eg eigentlig sit her og skriv for meg sjølv. Men,men, blir det for deprimerande får eg heller berre fjerna han. For no lar eg nysgjerrigheten ta overhånd. Er ein nysgjerrig så er ein nysgjerrig...
2.12.08
Neeeeiiii... no vil eg ikkje lese fleire bloggar, eg vil ikkje åpne fleire luker på diverse julekalendere bare for å svare på dumme spørsmål i eit håp om å vinne teite premier. Eg vil ikkje lese fleire nettaviser, sjå fleire profiler på facebook eller skrive fleire innlegg på bloggen min. Eg vil derimot opne lovsamlinga på lov av 10 februar 1967, finne fram oppgåve 6, 7 og 8 med tilhøyrande notat frå arbeidsgruppa, tenne ei stor og skinnande lyspære over hovudet mitt og deretter skrive tre heilt geniale svar på oppgåvane.
Kvifor gjer eg då det eg ikkje vil framfor det eg faktisk vil?
Kan nokon lære meg å forstå meg sjølv??
Kvifor gjer eg då det eg ikkje vil framfor det eg faktisk vil?
Kan nokon lære meg å forstå meg sjølv??
Mandariner
Kor mange mandariner (ja, eg veit: clementiner) er det eigentlig forsvarlig å konsumere på ein dag? Er det mulig å få overdose av feks C-vitaminer av å ete for mykje mandariner? Kan ein risikere andre bivirkninger? dårlig mage? gul hud? hodepine? tannverk? tarmslyng?
Okey, dette begynte kanskje å bli litt over kanten usaklig, men det får så være. Poenget er eigentlig berre det at eg et mandariner for tida, mykje mandariner. På stovebordet mitt står det konstant ei skål fylt med denne fantastiske frukta. Når eg går på skulen, sjølv om det berre er for to timer, har eg med meg ein pose med to-tre-fire stk. Det er ikkje ofte eg har dei med heim att. Eg er redd det har gått så langt at eg ligg på grensa til avhengighet. Ein dag på skulen uten mandariner er eit mareritt. Det er umulig å konsentrere seg om lesinga heime utan ei mandarin i eine handa og merketusjen i andre. Eg et mandariner til lunsj, middag, kvelds og mellommåltid, korleis skal eg overleve når sesongen er over??
Eg trøstar meg med at eg har klart det før. Det er ein kamp mot abstinenser eg må overvinne kvart år. Sjølv om erfaring tilseier at det vil gå bra er det ikkje noko eg ser fram mot. Det kjem til å bli ei smertefull tid med alvorlige abstinenser og det som verre er. Heldigvis kan eg framleis leve i mandarinrus ei stund til, så for no legg eg sorgene og bekymringane på hylla, eg får heller ta dei fram att når den tid kjem.
Mandarin? anyone?
Ja takk, gjerne:)
Okey, dette begynte kanskje å bli litt over kanten usaklig, men det får så være. Poenget er eigentlig berre det at eg et mandariner for tida, mykje mandariner. På stovebordet mitt står det konstant ei skål fylt med denne fantastiske frukta. Når eg går på skulen, sjølv om det berre er for to timer, har eg med meg ein pose med to-tre-fire stk. Det er ikkje ofte eg har dei med heim att. Eg er redd det har gått så langt at eg ligg på grensa til avhengighet. Ein dag på skulen uten mandariner er eit mareritt. Det er umulig å konsentrere seg om lesinga heime utan ei mandarin i eine handa og merketusjen i andre. Eg et mandariner til lunsj, middag, kvelds og mellommåltid, korleis skal eg overleve når sesongen er over??
Eg trøstar meg med at eg har klart det før. Det er ein kamp mot abstinenser eg må overvinne kvart år. Sjølv om erfaring tilseier at det vil gå bra er det ikkje noko eg ser fram mot. Det kjem til å bli ei smertefull tid med alvorlige abstinenser og det som verre er. Heldigvis kan eg framleis leve i mandarinrus ei stund til, så for no legg eg sorgene og bekymringane på hylla, eg får heller ta dei fram att når den tid kjem.
Mandarin? anyone?
Ja takk, gjerne:)
Abonner på:
Innlegg (Atom)