Eg veit kva eg vil til hausten!!!!!

Tru det eller ei, men no har eg endeleg bestemt meg for kva eg skal studera til hausten. Som de veit har eg lenge tenkt og tenkt, undra og fundert over det store spørsmålet, men her ein dag kom svaret plutseleg til meg! Eg skal bli jurist! Eller, eg skal i alle fall søke på profesjonsstudie i rettsvitenskap på universitetet i Bergen og so får me no sjå koss da går derifrå! Det er so utruleg godt å ha bestemt seg! Eg kjenner liksom bere korleis roen har senka seg over meg! Utruleg deilig! So får me håpa at eg kjem inn og at eg vil lika studiet dersom eg kjem inn... har ikkje særleg lyst å bruka enda eit år på å tenka og fundera på kva eg skal til hausten...

jaja, no må eg begynna å gjera nåke vetig! Detta innlegget hadde nok aldri sett verdsvevens lys om da ikkje va for at eg hadde ørten ting eg helst ikkje vil gjera å gjere....

øyeblikk

-å gå over tunet med knitrande nysnø under beina og kald vind i håret
- Stoppe opp på veg frå gamlebygget til øvretun, lene hovudet bakover og berre nyte synet av den fantastiske stjernehimmelen.
- sjå reinsfjellet spegle seg i solskinnet
- lene hovudet bakover og kjenne snøfnugga smelte på andletet
- den gode samtalen med ein varm tekopp mellom henda
- ete nysteikt eplekake i godt selskap på stippestova
...

kvifor alltid vente på "ein vakker dag" når kvar einaste dag har noko vakkert i seg?

ei frustrert melding frå meg!

For tredje år på rad sit eg no frustrert med datamaskinen framføre meg. Eg har søkt, leita og lest på ymse utdanningssider, har tatt interessetester og evnetester i hytt og pine, men er framleis ikkje noko klokare. Kva skal eg bli? Kva for ei utdanning passar for meg? Passar eg best som jurist, lærar, samfunnsvitar eller noko heilt anna? Kven er eigentleg eg?
Her på skulen pratar ofte lærarane om at forskning viser at elever på fhs vel riktigare utdanning enn dei som startar rett etter vgs. Rektor bruker også å seie til oss stipendiatar at vi som har gått to år må no i alle fall velge riktig! Eg føler det ikkje slik. Eg kjenner det meir som at eg tuslar rundt i totalt mørkre utan å vite verken fram eller bak på verden kring meg. Studier som høyres spennande ut fører fram til yrker eg ikkje vil ha. Yrker eg vvil ha krevjer, eller forresten, eg veit ikkje kva yrke eg vil ha så det kan eg ikkje sei noko om...
I dag har eg kome så langt at eg veit at:
- eg skal ikkje bli lege
- eg skal ikkje bli sjukepleiar
- eg skal ikkje bli noko anna innanfor helsevesenet
- sosiologi studiet høyres spennande ut
- yrkene ein kan få etter sosiologistudiet vil eg ikkje ha
- kanskje læraryrket ikkje er så uaktuelt som eg har påstått heile livet...
- eg har lyst å kunne jus men ikkje fullt så lyst å studere det..
- eg må gå og ete lunsj no....

Skal vi ta tog til Kina?

Snart reiser eg til Kina:) Og nei Martine, me skal ikkje ta tog til kina;) Me skal derimot ta tog til Gardermoen og so skal me ta fly vidare. Først til Gøteborg og så vidare til Kina:) Eg gleder meg som ein liten unge her eg sitt. Det klør i heile kroppen etter å få reise ut i den vide verda og oppleve nye stader, ny kultur, nye mennesker, mat, serverdigheter, ja alt! Det er ingen ting som er så fantastisk som å reise! Dette skal bli så bra:D

Nei, no må eg gå opp at og dobbeltsjekke at eg har alt eg burde ha;)
Det blir forresten blogga litt frå turen på heimesida til skulen. Gå inn på hogtun.no og på skoletur live so finn du oss under Kina:)

ååååå..... eg gleder meg:)

Gullet e komt hem!

Det er ikkje ofte eg går med på at eg høyrer til under betegnelsen "bergenser" Men akkurat i dag kallar eg meg meir enn gjerne for ein stolt bergenser. I dag har nemlig "gullet komt hem" som ein ekte bergenser ville sagt! Endelig har Brann klart å holda seg stødig heile sesongen og ikkje kollapsa etter somaren som dei pleie å gjere! Endelig er gullet komt dit det høyrer heime!

Vi e di beste, heia Brann...!!

Volleyballhelg

I helga har det vore volleyballhelg på skulen. Dette er ei helg kor tidligere kull kjem tilbake fo4r å treffe kvarandre og for å spele volleyball(skulens store sport) mot kvarndre, lærarlaga og årets kull. I år var det kull heilt tilbake til 98/99 som stilte lag (og dei vann som dei ofte gjer i begge klasser...) Det har vore ei heilt fantastisk helg. Ganske mange fra fjoråret klarte å presse ein tur til Høgtun inn i kalenderen so me hadde både eit guttelag og to jentelag (ja, kullet mitt altså, eg holdt meg som vanleg for god til slike sportslige utskeielser;). I tilleg var det ein del som bere kom for å treffa gamle kjente att! Utrulig koselig:-D Sjølv har eg hatt ei heilt fantastisk helg. Det var så godt å sjå fjorårets elever tilbake her kor dei høyrer heime! So var det samtidig veldig kjekt å sjå at årets elever spelte volleyball, prata med folk og koste seg! Døgnets 24 timer blei også maksimalt utnytta denne helga. Dette merker eg ganske godt i dag for å seie det slik... Søvn er i grunnen ikkje så oppskrytt som mange meiner;-)

Nei, no må eg tutla og gå. Skal på konsert i cafeen med høgskolen i nord-trøndelag. Dei skulle visst spele rock og pop fra 70-tallet og utover så det kan jo bli artig:)

Du er ikkje heilt normal Liv Grete

Av og til lurer eg på om eg er heilt normal. Ikkje det at det å vere normal er noko ein eigentleg bør strebe etter, ikkje det at eg har eit sterkt ynskje om å vere nett som alle andre, men likevel høyrer eg av og til ein liten stemme oppe i hovudet mitt, ein stemme som seier "No oppfører du deg ikkje heilt normalt Liv Grete". Seinast i går høyrde eg denne stemmen. Det var ikkje noko stort sprell som framkalla tanken, nei heller eit lite. Eit ganske så lite sprell var det. Eigentleg kan eg vel ikkje kalle det eit sprell heller. Det var faktisk berre eit lite smil. Riktignok utvikla dette smilet seg til å bli eit lite flir, men noko stort sprell kan ein likevel ikkje kalle det. Kvifor fekk så dette lille smilet/fliret meg til å tenke noko slikt om meg sjølv? jo, eg gjekk nemleg heilt åleine rundt omkring i bergen då eg plutselig måtte smile. Grunnen hugsar eg ikkje nett no, kanskje var det ein tanke eg fekk, kanskje var det eit menneske eg såg, kanskje var det noko heilt anna. Uansett, smile måtte eg. Og så vart eg i så godt humør at eg beint ut måtte le litt og. Der eg gjekk mot torgalmenningen måtte eg plutselig flire. Det var da tanken slo ned i meg "du er ikkje heilt normal Liv Grete" Trist som det enn er, det er faktisk sanninga. Det er ikkje heilt normalt å gå rundt åleine og flire for seg sjølv. Sjølv har eg mange gangar rista på hovudet og tenkt mine tankar om folk som har oppført seg liknande. Eigentleg er det jo heilt håplaust! Kvifor skal me vere så opptatt av å heile tida oppføre oss normalt? Heldigvis var eg i så godt humør i går at eg lot ikkje denne tanken skremme meg. Eg bere fortsatte å smile og le eg, uten å tenke meir på om eg var normal eller ikkje...

Neste gang DU går rundt i byn må du sjå deg litt meir rundt. Ikkje bere gå med blikket festa på målet ditt, men sjå, høyr og observer det som skjer rundt deg. Legg merke til dama som spring vaklanda bortover med stiletthelane sine, høyr litt på gatemusikanten som speler time etter time, dag etter dag, sjå på fjortisjentene som sprader rundt i nyeste mote(og pris deg lykkeleg for at du er ferdig med den tida), gå bort til Megafon-selgeren som står på hjørnet og roper "komåkjøp-komåkjøp" og kjøp eit blad av han, spark litt i det høstfarga løvet som ligg langs fortauet og smil til ein ukjent forbipasserende. Opn augene dine og sjå det som skjer rundt deg så skal du bere sjå at du begynner å smile og le for deg sjølv du og:-)

Alt eg hadde tenkt eg skulle blogga om (i tilfeldig rekkefølge...)

Sommarferien min, sommarjobben, det gode været, det dårlige været, når eg og Ingrid spiste is på toppen av bystasjonen, Oase med Sissel, Turen heim fra Oase(liten gutt som kasta opp bak meg på bussen, pusta ikkje gjennom nasen på fleire timar...), når eg, Renate, Simen og Linda var på Stadion, 50års dagen til pappa, bursdagen til bestemor, Distriktssamlingen på Borg ("jeg vil ikke kalle meg selv for en urokråke, men min mor sa jeg kunne være krevende som barn" sitat fra eit foredrag av ei bergensk filosofdame), dei tre gangane eg bada i sommer, hytteferie og vannkrangraving, dei første dagane som stipendiat, frykten for ni månader på ballsport, Gilmore girls helga heime hos Sandra, alle bøkene eg har lest i sommer, mine blanda følelser rundt den siste Potter boka (er eg fornøyd eller er eg ikkje? hmm klarer ikkje heilt å bestemme meg...) osv. osv. osv...

Long time, no blogg...

Jaja, så var det ei stund sidan forrige blogg. Etter gjenntatte spørsmål frå store delar av leserskaren min (nærare bestemt Sissel og Mamma) om det ikkje snart kjem ein ny blogg, gir eg no etter. Hovudårsaken til at eg ikkje har skrevet noko i det siste er at eg egentlig ikkje har hatt so mykje å skrive om. Dagane forsvinne på undereg vis i jobbing, jobbing og jobbing. Sjølvsagt har eg ein del fri og, men desse fridagane har ein tendens til å forsvinne i intet på underlig vis. mandag-onsdag denne veka hadde eg faktsk fri. Det var utrulig deilig å ha tre dagar samanhengande fri. Denne muligheten benytta eg til å reise til Bergen og besøke Solveig i den nye leiligheten til høgtun-gjengen. Var kjempekoselig å vere med ho att. Onsdags ettermiddag inviterte me Martine, Jesper og Trond på kakefest. Kaka vart riktignok bytta ut med vaffler og jordbær, men festlig var det uansett:) Det var utrulig koselig å sjå Høgtunfolk igjen. Savnar skulen og folka utrulig mykje. Kan ikkje få sagt kor mykje eg gleder meg til å reise opp att:D

På tirsdag begynner Oase. Grunna frykt for regn og oversvømde teltplassar, har eg nett ringt og tigga skuleovernatting til meg og Sissel. Egentlig er eg ikkje mykje lysten på å bu på klasserom sammen meg fjortisjenter, men det frister ikkje mykje å bu ei veke i eit fuktig telt heller. Eg bere seier det, dersom det blir strålande solskinn no altså, eg kjeme til å irritere meg grønn! Ellers skal det bli utrulig kjekt å komme på Oase no. Det blir så bra!

Men no må eg visst ut. Eg har bere sett dei gråe skyene på himmelen og gått ut frå at det ikkje var noko utevær, men no var mamma nett her og meinte eg måtte komme meg ut. Det er visst varmt sjølv om det er overskya;)

tomme tannkremtuber og såre fingertupper

Lenge såg eg, både morgon og kveld, på tannkremtuben min medan eg pussa tenna. Sakte men sikkert vart han lettare og lettare, tynnare og tynnare. Det var både sikkert og visst at han gjekk mot slutten. Om ikkje lenge var han tom, det ville ikkje vere ikkje meir att i han. uansett kor mykje eg trykte og pressa, gnidde og vridde, til slutt kom eg ikkje til å få meir tannkrem ut av tuben. Dette var noko eg visste medan eg stod der og såg på tuben under tannpussen. Eg visste det, men eg ville ikkje innsjå det. For på samme måte som tuben gjekk mot slutten gjekk også skuleåret på Høgtun mot sin ende. Om ikkje lenge ville det aldri meir finnes nokon høgtun 06/07. Eller det ville jo forsåvidt finnas i historien, og i minna til alle oss som var ein del av det, men aldri meir i øyeblikket, i notida. Denne tanken skremde meg. Eg såg med frykt på den dagen som skulle kome. Den 12 mai måtte eg sjå frykta i kvitauge, Året på Høgtun var definitivt slutt!


Etter den offesielle avsluttninga med taler og styr kom me til den verste delen. Alle i salen, altså alle elever,lærere og foreldre danna to ringar rundt gymsalen og me song velsignelsen saman. Det var både den finaste og tristaste avslutniga eg kan tenke meg. Gjennom heile året har denne sangen på ein måte vore vår song, so det var den perfekte sangen å synga, samtidig blei det utrulig trist å stå der og synga den for aller siste gang saman! Etter på samla alle elevane seg i eit hjørne av gymsalen til felles klemme, grine og farvell stund(bildet). Trur det er mange år sidan eg har grene so mykje framfor så mange folk!

Året på Høgtun har bere vore utrulig bra! Eg har fått mange fantastiske venner og fått opplevelser og minner eg aldri vil glømme. Tusen,tusen takk til alle dåke om har vore med å gjere året på Høgtun til det det har vore! De er fantastiske ALLE sammen!

Eg er dessutan so utrulig heldig at eg skal tilbake til Høgtun til hausten. Det gler eg meg veldig til. Sjølvsagt vil det bli rart å sjå at skulen inntas av ein skokk med andre folk enn "dei riktige" men eg trur det blir utrulig bra! Dessuten er eg jo då so heldg at det garantert passer for meg å komme på volleyballhelga og ettårstreffet:D Det blir spennande å sjå kva slags folk som kjem og korleis samansettinga av kullet blir. Det blir jo også mest sannsyleg full skule til neste år, so det blir nok litt annleis en i år!

No lurar de muligens på kva såre fingertupper har med avsluttninga å gjere. Då kan eg fortelle dykk at det er eigentleg ikkje so mykje, skjønt ein viss samanheng er det jo. Dei såre fingertuppane kjem nemleg av at eg har begynnt å spele gitar. Eller, spele og spele, eg veit no ikkje heilt om det kvalifiserer til å bli kallt det enda. ehadde seg nemleg slik at etter at eg kom heim frå skulen fekk eg plutselig veldig mykje tid og veldig lite å bruke den tida på. Ein kveld medan eg satt der og kjeda meg datt plutselig tanken om at eg har tenkt å lære meg å spele gitar til neste år ned i hovudet. "kvifor ikkje begynne med ein gong?" tenkte eg og fann fram den heller lite brukte gitaren til mamma. Eit lite søk på nettet seinare hadde eg funne meg eit heilt gitarkurs eg kunne prøve meg på. Riktignok har eg litt problem med å følge programmet slavisk, det er jo bere kjedelig, nei her går me rett på leksjon 26 med ein gong... Uansett, det er i alle fall utrulig artig. Gitaren har fått plass på rommet mitt og kvart eit ledig minutt blir brukt til å øve.

Om du les dette og tenker at du og kunne tenke deg å lære å spele gitar, ja då vil eg anbefale deg sida www.spill-gitar.com

Skulebryllup

Lørdag 21 april vart "Adam" og "Eva" endeleg smidde i hymnens lenkjer. Heile skulen, inkludert lærarar var inviterte på den store festen. Bryllupet byrja med vielse i foredragssalen kl 5 og fortsatte så med treretters middag i ein festpynta gymsal. Kvelden vart avslutta med kaker, kaffi og dans. Tusen takk til Allround klassen for ein fantastisk artig kveld.




Eva (Heidi) blir leda opp kyrkjegolvet av sin kjære far Hans Erik (Simen)


"Host-host" og der var eit hysterisk anfall i gang hos tante (Renate)... Ingen actionmangel under vielsen i alle fall!


Så har Adam (Andreas) endelig fått sin kjære Eva!

Tante Kitty (Berit) talte kattens sak denne kvelden. katterasar, kattemat, alt handla om kattar for tante kitty!

Bestemor Esther (meg) pynta og klar til fest. Senil som ho er har ho gløymd å ta av seg tøflene og byte til finsko... jaja, slik kan det gå!

Britney Spears (Sandra) poserer villig (som alltid)

Kvifor Gud skapte meg utan krøller

Eg har alltid hatt lyst på krøller, heile livet mitt har eg vore misunneleg på alle med søte korketrekkarar i heile håret. Mange gongar har eg spurd meg sjølv kvifor Gud skapte meg utan slike. Eg meiner, vil ikkje Gud det beste for oss? Eg har beint ut syntes det har vore urettferdig at eg ikkje har krøllar men bere litt fall liksom. Bror min har krøllar. Egentlig har han ganske fine også, men han har jo ikkje vet til å utnytta dei. Joda, han har langt hår så ein ser jo forsåvidt krøllane, men tingen er at han bere børstar dei ut... håplaust. Hadde eg hatt hans hår, ja då skulle det nok blitt fine krøllar då! Men,men so har no Gud ein gang skapt meg utan desse krøllane. Her om dagen fann eg også ut kvifor! Som sagt, Gud vil det beste for oss! Bildet seier vel resten sjølv....

I går leste eg ein del bloggar ute på den store verdsveven. Det slo meg då kor seriøst mange skriv. Her er filosofiske tankar om livet, om Gud og om menneske osv. Ofte har eg sjølv prøvd å skrive slike undrande, alvorlige og djupe tekstar, men eg har av ein eller annan grunn ikkje heilt fått det til. Bloggane mine har ein underlig tendens til å handle om tull og tøys. Sjølv om eg har prøvd, klarar eg liksom ikkje å få meg til å skrive bere seriøst. Eg begynner gjerne bra, men så slår det meg at "nei, dette blir for teit", og vips er det sletta og erstatta av ein tullete tekst om alt og ingenting. Slik som no til dømes, det eg eigentlig har mest lyst til no er å sletta det eg har skreve hittil og heller skriva ein "seriøs" veiledning til korleis lage årbok... Jaja, kanskje eg heller skal prøve å gjere begge deler?

Eit utrag av alle dei mange spørsmåla eg undrar på

1. Kvifor er det så mange i Norge som stemmer FRP?
2. Kvifor blir nåken meir sjuk en andre?
3. Kvifor er det nåken som alltid blir skada mens andre aldri?
4. Kva er vitsen med å cmyk'e bilder som skal trykkast
5. Kvifor klarer eg aldri å la ver å engasjere meg i sånne ting som årbøker?
6. Kvifor er trykkeri så vanskelige å ha med å gjere?
7. Kvifor lagrer ikkje datamaskinene endringane me gjer sjølv om me lagrer dei?
8. Kvifor regner det så mykje i Bergen?
9. Kvifor er det så stor oppsving i søkere til folkehøgskular akkurat i år?
10. Korleis er det i Himmelen/Helvete?
11. Hadde eg hatt ein annerledes personlighet dersom eg hadde hatt ein tvilling?
12. Kvifor er jenter i 8-16 (og forsåvidt utenom denne grensa også) så onde mot kvarandre?
13. Korleis endte eg opp på Høgtun?
14. Korleis ville eg vore i dag dersom eg ikkje valgte å gå på Framnes?
15. Ville eg vore eit anna menneske dersom eg hadde valgt andre venner opp gjennom åra?
16. Kva skal eg bli når eg blir stor?
17. Kortid er ein egentlig vaksen?
18. Kvifor husker ein enkelte episoder fra barndommen mens ein glømmer andre?
19. Finnes det bere ein "den rette" for kvar person i verden?
20. Kva gjer egentlig at to mennesker blir forelska i kvarandre?
21. Kvifor er det så vanskelig å få bistand til å fungere?
22. Kan eg redde verda?
23. Korleis skal ein vite kva det er meininga at ein skal bruke livet sitt til?
24. Korleis veit ein når ein har møtt den ein vil dele resten av livet sitt med
25. Kvifor er eg så ustrukturert?
26. Kvifor er nokre smartare enn andre?
27. Kan ein begynne første avsnitt i ein tekst med innrykk?
28. Kva i alle dagar er det som får meg til å stille alle desse spørsmåla?
29. Kvifor gjer vi ikkje meir for å hjelpe dei som ikkje har det så godt når vi sjølv har så stor overflod?
30. Kvifor har nordmenn så mange fordommar mot innvandrere?
31. Kvifor er det så mykje krig og uro i verden?

eg har tikken og nei, eg harkje tenkt å tikka deg...

hmm... eg har altså blitt tikka av anne og Beate, og no e da meininga at eg ska skriva seks rare ting om meg sjøl og so senda det vidare med å tikka seks andre og. Veit dåke... eg gidde ikkje å tikka seks andre eg. Eg e prinsippiel motstander av sånne send videre ting, so eg bruke egentlig ikkje å svara på dei i da heila! Men denne va egentlig litt morsom so eg ska heller prøva å komma på seks artige ting om meg sjøl og skriva dei ned, men senda an vidare, da gidde eg dessvcerre ikkje!

okey... få sjå...

1. Når eg nettopp hadde lært meg å skrive navnet mitt tok eg ein svart spritusj og skreiv Liv Grete med store bokstaver på døra til rommet mitt. døra var forøvrig av tre og bokstavane va vel heller skeive og ujevne... Trur ikkje mamma var så veldig begeistra for min geniale inteligens den dagen nei. Vetkje kor manga timer ho stor og skurte den døra eg...

2. Som liten va eg ein skikkelig rakkarunge. Eg og kameraten min fann på ganske mykje løye som feks å klippa hull i strømpebuksane våras og vennane våras sine, knusa vindu i et gammalt forlatt hus, putta diverse objekt i naboena sine postkasse osv. Heldigvis hadde eg litt sjølvinnsikt og når mamma leste emil te meg sa eg derfor "mamma, eg og erik e nett sånn som emil me. Me gjer mykje gale men me gjer aldri da samma to gonga!"

3. Latteren min... ja, den e jo eit kapittel for seg sjølv. På Framnes blei han etterkvert karakterisert som "kalkun-due-latteren" av ein ukjent (ja, ukjent... eg høres da vel virkelig ikkje ut som ein krysning av kalkun og due, gjer eg vel(?) grunn);-) Forøvrig hadde eg ein ganske normal latter fram til andre klasse på framnes. Vetkje heilt ka som skjedde eg...

4. Eg har krangla med ein "kjendis" (ja, kjent innanfor sitt fagområde vaffal...)
Sommaren 2004 arbeida eg ei veka på ein internasjonal konferanse for matematikk-didaktikere (på grunn av at mamma var med å arrangere han liksom..). Siste dagen blei det holdt eit stor avsluttningssamling. Eg fekk i oppdrag å dela ut bussbiletta heim fra festen til deltakarane. Det var ei viss mengd bilettar på ulike tidspunkt. desverre hadde nåken feilberkna litt so det vart fort tomt for bilettar til den første bussen. Etter at det var blitt tomt kom ein eldre mann bort og forlangte å få bilett til første bussen. Eg sa som sant var at det kan han desverre ikkje. Mannen hisse seg meir og meir opp og begynne å kjefta å smella. Eg heve stemmen i takt med han og prøver høflig å få han til å høra på meg "please calm down and listen to me" Mannen blir enda sintare, han blir heilt raud i ansiktet og nekter å høre på nåke eg seie, han skjeller meg ut uten like. Til slutt griper ein av dei andre deltakarane inn og henter ein av dei ansvarlige for konferansen. Først då får eg vite at mannen eg har bedt roa seg kraftig ned er ein høgt respektert, "viktig" og kjent matematiker fra England. Han takla visst ikkje heilt å bli snakka te sånn av ei 17 år gammal jenta... Heile greiane ende med at mannen måtte seie unnskyld til meg. Av ein underlig grunn kom han ikkje på arrangementet i det heile...

5. Eg er kjempe beskjeden og kjempefrimodig på ein og samme tid. I samnhenger der eg treffer nye folk er eg forferdelig stille og beskjeden. Eg seier sjeldent nåke i samnhenger kor det er mange, då sjølv om eg kjenner dei fleste ganske godt. Blir eg derimot provoseret tar eg plutselig ordet og seier akkurat det eg meiner uansett kor mange som er der og om eg kjenner dei eller ikkje. Blir eg sint er det ikkje godt å vete kva eg kan komme te å seie! Eg elsker dessutan å prate framfor folk, gjerne store forsamlingar... hmm... blirkje heilt klok på meg sjøl nei!

6. Eg har "bønnefobi", ja altså bønne i den spisende betydningen, ikkje den andre;-) Eg takler rett og slett ikkje bønner, brune, gule samme kan det vere, eg får heilt angst når eg uventa(eller venta for den del) får det i mat. Erter går i grunnen inn under samme greiene, skjønt erter har eg lært meg å takle litt vaffal. Men bønner.... blææ... det er så forferdelig, for det første smaker det blæ, for det andre er konsistensen heilt forferdelig. Er vel kanskje den som gir meg størst problemer, den dere smuldrete, melete konsistensen... uff.. eg får frysninger bare på tanken...

Kreativ årbokskriving

Om ei veke skal årboka vår vere ferdig. Dei siste dagane har derfor gått med til korrekturlesing, korrekturlesing og ja, korrekturlesing! Då me har lyst til å gjere litt anna enn bere årboksarbeid om dagane har me gjerne utsatt arbeidet til kvelds og nattestid. Dette fører til ein del artige tekster, underlige samtaler og ikkje minst kreative påfunn... Om kvaliteten på arbeidet blir like bra prater me ikkje so høgt om! Natt til i går fekk ein av mine medskrivarar, StippeLene, ein strålande ide. Me kunne ikkje sitte vaken store delar av natta uten å gjere noko tull, men kva skulle me finne på? Tekstilen vart valgt som beste angrepspunkt, men kva skulle me gjere? Plutselig slo det Lene; Bryllup, me måtte lage heile tekstilsalen om til eit bryllupspynta kyrkjerom! Hyller, bord og vegger vart ribba, lagerromma vart fullare og fullare, borda vart stilt inntill veggane, stolane stilt opp som benkerader. Multikunst sine blomsterdekorasjoner funka som pynt, gardinene vart teke ned og ringer vart lagd av streng og perler og derreter dandert fint på ei fløyelspute. Ubeskrivelig artig! Noko av det morsomste var likevel når folk dagen etter beskyldte alle andre enn oss...

I går fekk me ein ny orginal ide. Midt under korrekturlesinga seier plutselig Lene "du, kan vi ikke sove på vevsalen i natt?" Eg kunne jo ikkje seie nei til ein slik fantastisk ide, so slik vart det. Midt blant seks store vever la me oss til med madrasser, soveposer og sjokoladeis. Kjempekoselig.

Ellers må det seiast at etter tre netter med omlag fire timer søvn får ein ganske "god" humor. Eg har jo som de veit ganske bra humor fra før så de kan sjølv tenke dykk korleis det er no. Til dømes er det ufattelig morsomt å ta heisen her på skulen for tida. På innsida av døra står det nemlig "drücken" heheheh... "drücken" hehehe... det er så fantastisk morsomt....

ehh... ja, nok om det(hehehe "drücken" hehehe). No må eg visst gå (og det er kanskje like greit?) ska på samtalegruppe snart ser de(ååå, håpe me får nåke godt:)

kos dåke og ta livet med ro mens de huske at Gud e go:) (hehehehe det rimte, heheheh...)

Våren som var her og forsvann att...

åhhrrr.... stygge snøen!!!! Ja, ikkje missforstå meg, eg er kjempeglad i snø, e liksom ikkje so kjekt å aka og stå på ski uten den, men e det virkelig nødvendig med meira snø no? Eg va jo komt i så god vårstemning no... fuglane kvitra, sola skein, hestehoven, krokusen og snøklokkene va komt fram og matsalen va pynta med påskeliljer, va jo bere den stemningen her, men so kjeme seff den dumme snøen... ikkje er det skikkelig snø heller, bere sånn slapsetull som ein blir våt og ekkel av.. arg... eg blir so irritert... eg vil ha vår! NO!!!

Jaja, so blir ein i alle fall ikkje frista te å gå ut i finværet når ein egentlig ska sitta inne og jobba... kan tru me har fått gjort ein del med årboka vår i dag ja! (forresten, årbokskriving og samensetning e stress, kjempestress faktisk...) No trur eg at eg ska ta meg ein pause fra dataskjermen og gå opp på tekstilen og leika vår... (ja, altså me drive og tove blomstra for tida so heile tekstilen e full i ekta vårstemning, ja, nesten ekte vaffal, bere so synd at da e store vindu som avsløre snøen uttanfor...)

Det går mot vår på Høgtun. Ryktet om at det no bere er to månader att av året sprer seg gjennom gangane. Uansett kor lite eg likar det er det diverre eit faktum. Snart er "det beste året" forbi. Det er rart kor fort eit skuleår kan gå altså! Men,men eg har fått utrulig mange gode minner herifrå, samman med alle dei fantastiske folka her. Eg skal jo dessutan vere her eit år til! Skjønt det kjeme jo ikkje te å bli da samma då, heilt andre folk liksom... uff... kjeme te å bli rart! Har tenkt ein del på detta i da sista. Hin dagen satt eg og såg ut over alle stolane i foredragssalen (der me har morgonsamling) og bere tenkte; te neste år er det heilt andre menneske som kjeme te å sitta her! Da blir rart altså! Hmm... det blir nok bra likavel då, e sikkert ein kjempegjeng som kjeme te neste år og(håpe eg vaffal...) No går me til og med mot full skule. Er allerede venteliste på fleire av linjane! Dritkult(vaffal med tanke på at i år er me bere ca 70 elever og no, i mars liksom, er det allerede 73 stk som har tatt i mot plassen te neste år!!!!) jaja, nok om det...

No har eg egentlig treskjæring valgfag. I timane etter lunsj har me sjølvstudium. Det fungerer omtrent like godt som studietimane på Framnes, du gjer alt anna enn da du egetlig ska... Eg ska då egentlig pussa speilrammo eg drive å lage (eit godt tips te alle dåke dar ute, ikkje lag speilramme....) men da e jo då ufattelig kjedelig. Ikkje hjelpe da på at eg har lagd denne rammo med 8 hjørne heller, tenkte jo ikkje på alt det ekstra putlearbeidet det førte med seg... men,men, når eg om eit par veke endelig har pussa ferdig so ska eg bere lima rammo sammen (han e i to dela no...) og so kan eg endelig begynna på treskjæringa!!! då har eg jo ikkje so mange valgfagstima att då, so eg kjeme jo ikkje te å bli ferdig med han, men eg har no heldigvis ett år te på meg då;)

jaja, då trur eg dåke begynne å bli lei av å lesa denne ville blandingen av bokmål, nynorsk og dialekt, so då trur eg at eg gjer meg!

PS: no begynne våren å komma, husk å nyt kvart sekund av han:)

Miljøskada, eg?

Greitt, eg innrømmer det, eg er totalt miljøskadd. Etter snart fire år på internat har eg blitt meir eller mindre "internatisert" og det å flytte ut i verda, bort frå trygge tun kor det alltid er ei dør eg kan banke på dersom kjedsomheten tar meg, er ein skremmande tanke. Ja så skremmande er han, at eg ikkje har klart å få meg til å ta steget i år heller. Eg feiga ut frå det nye og skremmande og har bestemt meg for å halde meg til det gamle, kjente, kjære og trygge. Ja, det er sant, til hausten skal eg gå mitt femte internatår i møte...

Også på andre måter har dei fire siste åra påverka meg. Som de framnes(og ex-framnes-)elevar veit, er den kjære skulen vår prega av eit heller aktivt miljø. Dei tre idrettslinjane har nok sitt og seie, men også mange av allmennelevane går i den sportslige "fella". Eg klarte, som de nok hugsar, å holde meg langt unna denne snara. Utan problem holdt eg meg borte frå både volleyballvalgfag(ja, om ein ser bort frå glippen eg hadde i førsteklasse då... men det er så lenge sidan at det pratar vi ikkje om...), beach-volley, innebandy, aerobic, ja, det meste av sportslige aktivitetstilbud me hadde på vår kjære halvøy. Då eg ankom Høgtun hadde eg ingen planar om å endre på dette. Eg gjekk snart inn i identiteten som ekte multikunstnar, og som kjent er, ekte multikunstnarar driv ikkje med fysisk aktivitet... Men... etter tre og eit halvt år på skular der fysiske aktivitetar er ein stor del av både skuletilbodet og av elevmassen sine favorittaktivitetar måtte til og meg eg gje tapt. Plutseleg fann eg meg sjølv i fronten for kampanjen "fysisk aktivitet til multikunstklassen", eg klarte på underleg vis å lure meg inn i KRIK-Høgtun styret, og utan att eg sjølv heilt klarer å fatte korleis det gjekk til, eg søkte som stipendit på Idrett - ballsport linja... Kva tar de meg for, hæ? Liv Grete Rangnes på idrett - ballsport... Nei, verden er nok i ferd med å bli gal;- )

jaja, uansett, miljøskadd eller ikkje, eg skal altså vere stipendiat på Høgtun neste år, med idrett - ballsport som linje, og eg glede meg so sjukt! Det kjeme te å bli skikkelig bra altså, tru du meg:-D

Den eine gangen eg var med på noko idrettslig før jul, ja utanom gymmen då, så var det iført dette kostymet... forøvrig vann laget mitt, gamleheimen united heile greia, både turneringen og kostymeprisen!

(laget bestod då, ja uten at det egentlig har noko å seie, av tre ballsportelevar i tilleg te meg og Sissel...)

aiaiaia... kva er det som skjer?

oioioi... ser de det samme som meg her i venstre hjørne av bloggen min? er det eit bilde? aiaiai... det var noko nytt ja! (på tide kanskje...)

jaja, dette e altså bere ein liten test om det funke. Bildet er tatt ein vakker (og sjuuuukt kald) dag på høgtun. På bildet ser du detaljer fra multikunst sin vakre isborg:-)