skoshopping for storbeinte

I går var eg og Sissel på ein liten shopping tur. Eg hadde egentlig ikkje so store planar om å handle noko, men var med for å hjelpe Sissel med den vanskelige avgjersla "skal eg kjøpe eller skal eg ikkje kjøpe" (det var her snakk om eit par støvlettar og til opplysning, det endte med at ho kjøpte). No hadde det seg då slik, et eg såg eit par støvlettar på utstilling i ein butikk som eg likte veldig godt. Eg fekk Sissel med meg inn, og prøvde å finne støvletten i min størrelse. Sjølvsagt stod han ikkje framme, dei gjer aldri det, og eg kjente irritasjonen begynne så smått å bygge seg opp. Skobutikker er nemlig ikkje mine favorittbutikker. Det er skjelden eg går inn i ein utan å kome ut att i litt dårlegare humør enn når eg gjekk inn. Men uansett, eg tok med meg støvletten bort til kassa og spurte
"har dåke denne i ein større størrelse? helst i 42 men kanskje i 41 og?"
Dama i kassa svarte fort
"vi har den ikke i 42, men kanskje i 41, eg skal sjekke"
Etter ein rask kikk på datamaskinen kom det
"nei, vi har visst solgt de i 41 og, tror eg solgte de tidligere i dag."
Irritasjonen bygde seg opp inni meg. Det toppa seg då ekspeditrisa sa
"eg vet de lager disse i 42, men vi tar ikke inn den størrelsen".
Då eksploderte det litt inni meg. Eg klarte ikkje dy meg og svarte kanskje ikkje heilt høflig
"dei lage dei i 42 men dei tar dåke ikkje inn? korfor ikkje?"
ekspeditrisa svarte fort,
"nei, altså vi kan jo egentlig ikke bestemme det selv da, eller vi kan jo det, men det er sånne ulike pakker så enten får vi fra 36-41 eller fra 37-42, og da får vi liksom bare ett par i den minste og største størrelsen. Så da velger nesten alle den laveste pakken."
"sånn at det blir heilt umulig for oss som bruker 42 å finne sko meiner du?"
"jaaa... men om ikke ville det jo blitt vanskelig for de med små føtter."
(eg hadde lyst å hive på eit "det drite vel eg i", men klarte å holde det inni meg) Sjølv om eg no var blitt ganske irritert, kom eg på at dama bak disken kanskje ikkje var den rette å angripe så eg sa
"det er jo ikkje din feil at det er sånn, men det er ganske så frustrerende når eg aldri finne store nok sko!" Dama viste forståelse for dette og foreslo at eg gjekk og sjekka om dei hadde dei i riktig størrelse på dna, dei førte i alle fall skoen visste ho.

Vel ute av butikken kjente eg at humøret var blitt betraktelig dårlegare. Eg har tidlegare irritert meg over at det ikkje fins sko i størrelse 42 i butikkane, men då har eg gått ut i fra at skoa ikkje blir produsert i str 42, men no fekk eg altså vite at joda, skoa fins i 42 butikken tar dei bare ikkje inn! Sjølv om ekspeditrisa kanskje ikkje var den rette å la irritasjonen min gå ut over synes eg at eg må få lov til å seie i fra og. Får dei ingen klager på det, trur dei jo ikkje det er noko behov for å gjere noko med det. Fra no av skal eg seie fra litt oftare trur eg, kanskje ikkje med like stor irritasjon i stemmen som i går, men heller med ein liten kommentar om kor vanskelig det er å finne store nok sko. Dessuten skal eg setje meg ned og skrive ein fin mail til ulike skobutikker og høre kvifor dei har denne praksisen og om det er mulig å endre på den.

Nokre butikker har gjort eit forsøk på å betre livet for oss storbeinte, med å lage ei eiga hylle for str 42. Men om ein går i den hylla og ser så er det ikkje mykje fint å finne for å seie det slik. innimellom er det derimot ein sjeldan gong eit gullkorn, og dette er nesten utan unntak av merket Vagabond. Derfor vil eg i dette frustrerte og klagete innlegget rette ein stor takk til Vagabond som er ei lita solstråle i det store skomørket.